Sounds of silence..

Hello Stranger. Have a great day!

2012-01-23T20:24:00.001+01:00

Rusko, thanks voor je heerlijke beats, wobbles en wubs. Op sommige dagen is dubstep toch een helend genre om naar te luisteren. Al is het maar om wat agressie te kunnen kanaliseren. :p
Vandaag kon ik het maar al te goed gebruiken en werkte het vrij effectief, al blaast er de voorbije 3 uur al bijna non-stop dubstep door mijn koptelefoon (behalve tijdens het eten ofc.) en ben ik misschien gewoon uit mijzelf terug wat gekalmeerd, ach dan is het maar een placebo middel, and a damn good one if I may say.

Momenteel heeft the king of dub wel plaats geruild voor wat hersenloze tv die momenteel op de achtergrond speelt, straks Komen Eten en De Bachelor, ja zo hersenloos zijn mijn maandagavonden en boy, do I enjoy every single second of it.

Nu, waarvoor ik u naar hier geroepen heb!
Michèle en ik zaten zondag op de trein naar Antwerpen Centraal toen bleek dat ik nog een ongeschreven kerst/nieuwjaarskaartje in mijn tas had zitten. Na wat ideeën te delen met elkaar over wat we er mee zouden kunnen doen, dacht ik dat het wel leuk zou zijn om het kaartje achter te laten op de trein voor een random stranger, die mensen mogen we toch ook wel eens het beste wensen voor het nieuwe jaar, al is het met wat vertraging!

"Beste treinreiziger, mijn beste wensen voor jouw 2012. Geniet! Matthias, Michèle x"

(Ja, mijn geschrift is hier niet echt mooi. Ik kan beter mijn best doen. :p)

Het voorkantje

En hier het bewijs dat wij het op de trein hebben achtergelaten.

Beste treinreiziger, hopelijk hebben wij een extra glimlach aan uw dag kunnen toevoegen!

(en nu stiekem hopen dat we in Kiss&Ride (Metro) komen te staan.)

Ik denk dat ik eens vaker zo'n dingen ga doen, het is leuk om wildvreemden een fijne dag te wensen.

(Denk maar eens na hoe leuk jij het zou vinden om plots zo'n kaartje te ontdekken. :D)

Liefde aan allen, tot binnenkort en hopelijk heb ik u bij deze ook mogen aanzetten tot het opvrolijken van andermans dag. Onthoud, you might be able to turn a frown upside down!

Matthias!

PS: zaterdag een jaar samen met Michèle! ^^ Op naar meer schoonheid zoals degene die het voorbije jaar mijn leven heeft mogen inkleuren. U was via hier getuige van vele mooie momenten.

"My life has been intensified by your beauty. one smile, one kiss, one touch at a time."

En oh Django Reinhardt, gelukkige verjaardag jongeman! Uw gitaarkunsten zijn legendarisch! Jammer dat je ons zo vroeg hebt verlaten.

RIP Django (23/01/1910 - 16/05/1953)

Ik neem bij deze even de vrijheid om uw muziek te delen met mijn lezers.

(Luistert u alstublieft even met mij mee?)

Get to know the real me [1]

2012-01-16T20:21:00.002+01:00

Niet veel mensen weten wat voor een natuurtalent ik ben als het gaat over tekenen met Paint.

Vanaf nu soms eens een strip over mezelf.

Trots presenteer ik u:

Hopelijk vond u het wat amusant. Misschien leerde u zelf iets meer over mij kennen.
Binnenkort meer "AVONTUREN VAN MATTHIAS".

Ik schrijf met plezier. Mijn pen dankt allen die lezen.
Liefde voor jullie.
Matthias.

There's more to life than chocolate... but not right now.

2012-01-15T16:32:00.000+01:00

Ik had mijn broer voor zijn verjaardag een bon gekocht voor een culinaire activiteit voor 1 tot 4 personen (ja, bonnen zijn niet meer origineel, maar wel handig en leuk!). Hij koos ervoor om met mij samen naar chocoladebar Quetzal te gaan waar we elk een chocolademelk kregen, gevolgd door een chocoladefondue met vers fruit, koekjes en marshmallows en een meeneem-brownie om af te sluiten.

Ik vond het idee schitterend, want als het over chocolade gaat ben ik altijd wel enthousiast. Wit, bruin, zwart, met of zonder nootjes, rozijntjes, vulling, ... Iets te enthousiast met momenten. :D
De desserts die ik zelf maak staan meestal ook in het teken van chocolade, in allerlei maten, smaken en vormen.

Blame GIMP voor de slechte kwaliteit van mijn tekening. :(
Genoeg blabla... fototime.

As we came and conquered.

Heerlijk vers fruit, 4 chocoladesausjes en chocolademelk

Om nom nom. In onze buikjes met al dat lekkers!!

Op!!

Ik sluit mijn blog af met veel liefde voor jullie allen. Hopelijk heeft 2012 al wat moois met zich mee kunnen brengen!

Matthias.

Ps: Het jaar komt dichterbij. Michèle, jij brengt me nog steeds in vervoering.

What better way.

2012-01-09T23:58:00.000+01:00

How I look when driving.

(Mijn allereerste foto "achter het stuur" ^^ Alhoewel de stoel veel te ver naar voor stond eigenlijk.

Stond nog op Michèle afgestemd. Vandaar mijn semi-oude mannetjes pose. :D Vergeeft u mij.)

(zie trouwens maar de steile afgrond links Ö ok, nu zoek ik excuses... :D)

How I feel when making pancakes.

(ik vind de over-enthousiaste smiley in deze pannenkoek echt hi-la-risch. :') )

(en het waren lekkere pannenkoeken! Met zelfgemaakte chocoladesaus! Om Nom Nom)

How I look when wandering through the forest with my dearest.

(Peek-a-boo)

Oftewel, een heel erg bondige samenvatting van mijn weekend in La Roche met het liefje als afsluiter van de Kerstvakantie.
Pannenkoeken, gezelschapsspelletjes (Kakkerlakkensoep), lekker eten, houtkacheltje, boswandeling, abdijbiertje (Maredsous Tripel), ...

Er is reden tot vreugde, dus waarom zwaarmoedig de dag beginnen?
Matthias.

PS: You're my own little musicbox, the sweetest melody,

soothing my soul, giving me the rest I need when I close my eyes at night.

The cost of freedom isn't always that expensive.

2012-01-05T14:15:00.000+01:00

Van tijd tot tijd keer ik nog eens terug naar mijn roots en luister ik stiekem toch nog eens wat snoeiharde metal. Gebeurt helemaal niet vaak meer, maar ik durf er toch nog wel van genieten. Extol, Lengsel en In Vain passeerden de revue. Op sommige momenten stak een kippenvel moment de kop op en moest ik terug denken aan goeie tijden met goeie vrienden.

Remember dat ik ook nog steeds deel uit maak van Blood Drift (Death metal)? Ja, we zijn momenteel niet zo heel erg actief meer, maar dit jaar zal er toch nog wat verandering plaats vinden, maak je klaar voor wat snijdend gitaargeweld, vette baslijnen, oorverdovend geschreeuw en bombastische drums.

Because this beast isn't going down in silence. Madness will be part of it all.

De solden zijn begonnen en Matthias was aanwezig!

Gisteren ben ik op mijn eentje naar Antwerpen getrokken om de woeste zeeën van koopjeslustigen te trotseren. Na 3 keer de hele Meir afgewandeld te hebben en vruchteloos een hele zooi winkels gedaan te hebben stond ik met lege handen en barstende koppijn tussen euforische tienermeisjes met zakken vol kleren en de creditcard van mama; papa's met kind in de armen, omdat de buggy volgestouwd zit met nieuwigheden, en wafel-etende Antwerpse jeugd, zucht!

Ik kocht me iets om te drinken en besloot, de wanhoop nabij, nog een laatste actie te ondernemen, op naar de Fish and Chips! Ik ben niet zo thuis in Antwerpen en had dus geen idee hoe ik het snelst daar kon geraken, maar mijn oriënteringsvermogen liet me toch niet heel erg in de steek en na een kleine doch fikse wandeling langs tal van kleine straatjes bereikte ik mijn bestemming.

En als dat niet al een succes was, vond ik daar, tegen alle verwachtingen in, toch hetgene waar ik naar op zoek was! Schoenen! 2 paar zelfs! En als kers op de taart vond ik ook nog een jeans van Levis (classic 501) die ik eerder in de Levis-store nog had gepast en waar ze 25 euro meer kostte. Heb ik dus ook maar mee gesnoept!

Al bij al was de koppijn het dus wel waard.

Converse

(normaal heb ik altijd een paar All Stars,

maar ik vond deze eigenlijk écht wel mooi, en ze zitten énorm goed)

Ik heb dus echt al zin om ze aan te doen! :D

Vans Of The Wall

(Mijn allereerste paar bruine schoenen, maar ze zaten goed

en iets neutraal is eigenlijk wel handig om te hebben.)

Levis 501

(Mooi en comfortabel, valt niet veel meer over te zeggen, klassieker)

Ik ben tevreden en u heeft een nieuw blogje om te lezen!

Hopelijk valt de nieuwe lay-out wat mee?

Dit weekend ga ik met het lief terug naar de Ardennen, heerlijk! Haardvuurtje, met deken in de zetel. De winter mag echt gaan beginnen voor mij.

En maandag ... terug beginnen lesgeven! We gaan er nog eens goed invliegen want het einde van het schooljaar zal er sneller zijn dan we verwachten.

Mensen in de blok, succes nog!

Matthias.

ps: Over 1 year since your first hello. And they still fly freely and wild.

There is no limit.

2012-01-01T21:42:00.000+01:00

Moesten de sterren boven ons de inkt zijn waarmee ik schreef, zou ik de gehele hemel gitzwart schrijven, ik zou mijn woorden laten schitteren over elk blad dat ik voor me kreeg.

Gij brengt een utopische vervoering met u mee waarin ik mij weg kan laten glijden. Gij zijt mijn hof van Eden, mijn Walhalla. Spreid uw vleugels en wijd me in in je wereld van dronken liefde, van vuur en ijs. Neem mij mee en brand uzelf tegen me aan. Laat het verlangen om bij u te zijn heersen als een mantra over mijn verstand. Ik wil uw stem horen zinderen doorheen mijn hele lijf.

Verblind me met uw witte gewaad en dompel me onder in de nectar van de goden.
Eindeloos kan ik mijzelf doen dansen tussen wolken, de tijd doen stilstaan terwijl ik met gesloten ogen naar de zon staar. Gij draagt haar licht als een sluier van liefde. En ge ontneemt me van mijn adem met de woorden die ge spreekt. Uw nagels voel ik in mijn rug en uw hete adem glijdt langs mijn nek. Mijn bloed giert door mijn aders, de wanden van mijn hart staan volledig beschreven met uw naam.
De woorden die ik spreek zijn oncontroleerbaar, zijn als een ontembaar vuur.

Ik ben niet onschuldig als ik in uw ogen kijk..

Ik zie u graag. En liefde is niet te temmen.

Follow your dreams, little dreamer.

2012-01-01T20:30:00.003+01:00

(20 years from now) you will be more disappointed by the things you didn't do than by the ones you did do.

- Mark Twain.

Maak van 2012 een jaar waarin je leeft en liefhebt, risico's neemt en bovenal, je eigen dromen waarmaakt. Zeg dat ik het heb gezegd.
- Matthias.

En nu over naar hoe ik de overgang maakte van 2011 naar 2012.

30/12/2011:

Het laatste feestje van het jaar vierden Michèle en ik op 30 december met onze vrienden in de pinuts in Gent. Nog een laatste pint hijsen, vodka-red bull, cola (al dan niet met rum) of bruiswater naar binnen kappen, een laatste ronde tequila "zout likken, tequila slikken, citroen zuigen" en een laatste dans om te vieren dat 2011 toch wel wat moois met zich mee had gebracht.

(plat water!)

(tequila)

(danske placeren)

(warme avond)

31/12/2011

Oudejaar zelf was rustiger. Ik en Michèle hadden een heerlijke avond met z'n tweetjes. Lekker samen koken, gezellig in de zetel zitten. Meer hoeft het soms gewoon niet te zijn. Mijn avond was perfect.

Onze menu:

Een glaasje cava vergezeld door toastjes met Chaumes en dadels omhuld met spek.

Jullienesoep met stokbrood gevuld met lookboter.

Gefrituurde hapjes.

Een bolletje sorbet van bosvruchten.

Pepersteak met aardappelgratin en broccoli.

Een bolletje straciatella met chocoladesaus

En dat allemaal door ons zelf klaargemaakt!

Hopelijk hebben jullie ook een geweldige avond gehad! (En mijn fototoestel trekt gelukkig nog mooie foto's van eten dat ik niet altijd even mooi op het bord kreeg. Al een geluk dat het nog smaakt ;) ).

Mag ik jullie meer dan geluk toewensen? Een gezond, liefdevol 2012, lieve lezers.

Nog voornemens?

Matthias.

En zo bloggen we ons met een knal 2012 in.

I can not wait to show her how much she means to me, every single day of this coming year.

I can has present?

2011-12-26T15:59:00.002+01:00

Met de zeemzoete klanken van Birdy op de achtergrond, de regen zacht vallend tegen de grote ramen en een shakerato (dubbele espresso en rietsuiker, shaken, on the rocks) naast me neem ik in mijn favoriete koffiebar Or even de tijd om met behulp van mijn macbook te schrijven over de voorbije kerstdagen. De innerlijke hipster in mij komt op deze wijze ook nog eens aan zijn trekken. Alleen de racefiets en classy schoentjes missen nog. En het talent om te tekenen misschien. Ach, we can't have it all, right? En om eerlijk te zijn, ik heb vaak het gevoel dat ik toch al vrij veel heb. Je ne me plains pas. (Ok, een talent voor Frans heb ik ook niet, Je m'excuse, ik hoop dat het correct geschreven is.)

Terug naar de orde van de dag, Kerst: deel1: Kerstavond!

Eergisteren zat ik nog in La Roche met Michèle en haar ouders, heb jammer genoeg (nog!) geen foto's om te laten zien, al komen ze nog wel.

Het was heerlijk. Lichte sneeuwval bij het wakker worden, knisperend haardvuur heel de dag door en lange wandelingen door de bossen tot in het gezellige centrum van La Roche.

-note to self, neem betere schoenen mee de volgende keer-

Tijdens de wandeling werden we vergezeld van wat familieleden van Geert en gingen we samen iets drinken aan de schaatsbaan. Ze hadden samen een huisje gehuurd aan de andere kant van het dorp en wij gingen met ons vieren eens op bezoek, zoals de kerstgezelligheid het gebiedt. Handdoeken en badspullen mee, want zij hadden een sauna in hun chaletje. Me Gusta.

En dan nog eens zelfgebrouwen bier geproefd. Om nom nom. Me Gusta, nogmaals!

Terug in "ons" huisje, tijd om samen Kerst te vieren. Hapjes (koud en warm) en champagne om te beginnen. Gevolgd door het openen van de geschenkjes.

Ik kreeg cinematickets, een vivabox "Parfum voor hem" en een Fnac-bon.

Samen met Michèle kregen we nog een Culinair weekend ook. Zalig!

Na de geschenkjes gingen we over tot het hoofdgerecht, gourmet, altijd geslaagd en heerlijk kerstig. (De voordelen van poëtische vrijheid om onbestaande woorden te scheppen.)

Het dessert bestond uit een kerststronk uit ijs, gevolgd door een kerststronk uit biscuit als afsluiter.

Volgepropt en compleet voldaan lieten we onze Bourgondische uitspattingen verteren in de zetel en maakten we er nog een gezellige avond van, net zoals Kerst hoort te zijn.

Jammer genoeg waren Michèle en ik verplicht op Kerstdag vroeg te vertrekken omdat Michèle moest gaan werken. Me no Gusta.

-Mijn shakerato is bijna op btw :'( -

Kerst: deel2: Kerstdag!

Op Kerstdag zelf vierde ik Kerst/Chanukah bij mijn ouders met mijn broers erbij.

-Chanukah? Say Whut? In short: Joods feest (van het licht). Moet je maar eens opzoeken, mijn ouders zijn vooral met het Joodse bezig. Katholiek-Christelijke feesten worden bij ons thuis niet echt gevierd.-

Elke familie heeft zo wel zijn tradities, die van ons bestaat uit gevulde kalkoen, bessensaus, denneboompjes (fancy christmas-kroketten) en "het spel".

We begonnen met champagne en hapjes. De hapjes bestonden uit platte broodjes met levertjes en 2 zelfgemaakte dipsauzen, een op basis van paprika en een op basis van ... hmm... it seems I can't really recall it, maar 't zag er vrij ...vaal/olijvig... uit van kleur. -Vaal is zo'n nasty woord trouwens. :')-. Nu, het smaakte, en dat is 't belangrijkste.

Daarna speelden we ons home-made kerstspel. Zodat we de cadeautjes konden ontvangen/geven.

Ik kreeg 26 koekvormpjes (eentje van elke letter van het alfabet), valse snorren voor op rietjes, een boek met strips in aquarel, dvd-box: 5 vlaamse topfilms en van mijn ouders een bon voor mij en Michèle "Weekend Spa-Welness". Heerlijk hoe de decadentie van ons afdruipt, zoals parelend zweet van onze lichamen in de sauna. (Mmm, metaforen zijn als de geur van versgebakken koffiekoeken op zondagmorgen. Oh, did you see what I did there? :D )

Na het verdelen van de meeste cadeautjes aten we onze Kerstukah (Kwestie van niemand buiten te sluiten)- kalkoen op. De gevulde kalkoen werd vergezeld door gevulde appels, patatjes en een woud-champignon/kastanje/gehakt-saus. Mijn vader is een echte koning in de keuken. No shit.

Ik dronk bij dit alles een Westmalle half-om-half. (Een 50-50 mix van Westmalle Dubbel en Westmalle Tripel, geleerd van een collega die bierproever is, best of both worlds I tell you!)

Als dessert had Thomas een confituur-kaastaart gemaakt. (met zelfgemaakte pruimenconfituur!).

En stilaan kwam ook deze avond ten einde. Ik heb genoten. Beetje teveel genoten misschien.

Tijd voor mijn eerste goede voornemen: terug beginnen lopen.

Al zal ik de komende dagen nog vrij veel feestmalen te eten krijgen. Vanavond komen de buren op bezoek, morgen kaas-en-bieravond, 30e pre-oudjaar met Michèle en mijn ouders gevolgd door dikke party en op oudjaar zelf nog eens de liefde door elkaars maag laten gaan als Michèle en ik met ons tweetjes gaan koken samen.

-Birdy is echt gezellige muziek bij dit weer-

Terwijl ik vandaag mijn kamer aan het opruimen was leek het mij leuk om eens een foto te nemen van mijn gezelschapsspelletjes! Bij deze.

Who's up for a little game?

Ik wens mijn lezers niets dan schoonheid op hun wegen. Een glimlach die nimmer hoeft te wijken. Koester de tijden met jullie geliefden, wie dat ook moge zijn.

Matthias. -die ondertussen nog een shakerato had besteld-.

Ps: I could write novels about the things she makes me experience. I'd travel the world to bring her gifts from all corners of the earth, like kings and queens back in the days.

Ps2: Ik ben serieus bezig met het denken over een design van tattoo nummer 2.

Ps3: Snorrietjes:

Brightening up a gloomy day. Rainbow-style

2011-12-19T19:08:00.000+01:00

And the chef returns. Met wederom een gedrocht. Soms voel ik me toch stiekem een beetje professor Frankenstein van de desserts ofzo. Fantastische creaties, al zien ze er wat "anders" uit, "speciaal" zoals ze zeggen. ;-)

White Chocolate Rainbow Brownies.

Reden van de taart? 2 van deze keer.

1) Etentje met mijn 2 broers. Thomas voorgerecht, Simon hoofdgerecht, ik dessert. Check.

2) Het liefje verdient na haar verschrikkelijke shifts ook wel iets lekkers. Check.

benodigdheden: (en een stukje van onze tuin erbij, gratis en voor niets)

Weegschaal

Kommetjes

Mixer

Garde

Lepels

ingrediënten:

200 gram witte chocolade

4 eitjes

150 gram zachte boter

150 gram bloem

150 gram suiker

kleurstof (kleur naar keuze, ik had paars, blauw, oranje en rood ter beschikking, gekocht in Pipoos)

recept:

Smelt de chocolade en de boter elk afzonderlijk op een zacht vuurtje.

Klop de eieren met een mixer tot een homogene vloeibare massa en doe er dan de suiker bij, klop terug verder met de mixer tot de suiker en eieren een mooie gladde massa vormen.

Giet traag en continu met een garde roerend de gesmolten boter bij de eieren en suiker.

Giet vervolgens de chocolade (wederom heel traag), met een garde kloppend, bij het mengsel.

Voeg als laatste de bloem toe, ook goed kloppend (voelt ge het al wat aan uw arm? ;) ) tot je een dikke pasta hebt zonder enige brokken.

Neem nu x aantal kommetjes (x = het aantal kleurtjes dat je wilt gebruiken), en verdeel de pasta over deze kommen.

Voeg de kleurstof toe (begin met een beetje en voeg dan steeds meer toe tot je de gewenste kleur hebt).

En giet nu als laatste de kommen 1 voor 1 in een ingeboterde en met bloem besprenkelde ovenschotel.

(Je kan mooi laagje per laagje gieten of het allemaal wat door elkaar doen, it's up to you!)

Verwarm de oven voor op 180°

Steek dan 20 à 25 de brownies in de oven op 200°

Laat alles nu afkoelen (uit de ovenschaal!)

Et voila! Smullen maar!

Als ge nog durft, want het ziet er nogal griezelig uit, ik geef het toe.

Dr. Soberstein. Dr. Frankenron. Whatever.

Matthias ;)

Ps: She's the only word that's burning on my lips. She's glory. She's peace. She's hope. So much more. Uncontainable.

We're all little children when it comes to Christmas.

2011-12-12T21:08:00.000+01:00

Ho Ho Ho

Bij deze liggen mijn cadeautjes klaar! (Niet onder de boom want wij doen thuis niet aan kerstbomen)

Simon zijn cadeautje mist nog wegens "onderweg" (besteld in 't buitenland enal! Fancy!) en Michèle haar cadeautje ligt hier niet bij omdat het a) nog niet volledig is en b) ik haar cadeautje niet bij mij thuis geef maar op Kerst bij haar.

Ik ben totally in de sfeer. Laat maar komen die feestdagen!

En tot dan verbeteren we examens, vergaderen we en eten we heerlijke Kinderchocolade die de Sint (of Sinte in mijn geval) met zich meebracht omdat ik zo'n brave jongen ben geweest.

Dank je, Goedheiligvrouw. :$

Er zijn veel etentjes op komst.

- Woensdag voor Michèle koken

- Donderdag verrassing

- Vrijdag Kerstetentje van school

- Maandag etentje met broers (ik maak dessert, waarvan ZEKER een blogje komt)

- Zaterdag Kerst met Michèle

- Zondag Kerst met gezin

DAYUM.

En nu maar hopen dat het lekker wordt ^_^

Ik ben gelukkig en wens eenieder eenzelfde heerlijk gevoel toe.

Knuffel elkaar eens wat vaker. Ge kikkert daar van op.

Matthias.

Ps: She's pure as snow. Complex, unique and beautiful as its flakes. <3

The thin line between love and madness.

2011-11-11T12:51:00.001+01:00

Ik hoorde en las eergisteren dat de ateliers van de NMBS op 10/11 weer eens gingen staken, wat wel wat storing op het net kon betekenen, ja whatever, niets nieuws onder de zon, ik heb al zo vaak met vertragingen tussen 5 en 30 minuten gezeten en afgeschafte treinen komen wel eens om de 2-3 weken voor.

Over 't algemeen boeit mij dat geen zak. Maar de 'mogelijke ernstige storingen' zouden mij misschien wel beletten om op een normale manier naar mijn vriendin te gaan. En dat boeit mij dan weer wel een zak. ( :') )

Maar ge hebt toch een L?

Ja, inderdaad, maar omdat ik de komende 4 dagen bij mijn vriendin zit, kon ik onmogelijk de auto van mijn ouders gebruiken.

Een facebookstatus en enkele comments later kwam een vriend van me droogweg af met: "fiets."
Ik schoot er wat van in de lach maar bedacht me uiteindelijk dat het niet zo'n verschrikkelijk slecht idee was, ware het niet dat de binnenband van mijn voorwiel gescheurd was en mijn remmen constante wrijving met mijn wielen geven. Nu, dat voorwiel heb ik vervangen, was een kleine moeite, de remmen proberen fixen daarentegen was verloren moeite.. Nuja, dan maar met wat extra wrijving eh...

(al zou later blijken dat ik er goed aan gedaan zou hebben om mijn achterband wat meer op te pompen, dat onding heeft toch wel voor een krachtterm of 4-5 gezorgd tijdens het fietsen.)

Ik printte mijn 4 pagina's tellende routebeschrijving af. 64km, goed doenbaar leek me. Ik had Gent - Aalst al enkele keren gedaan, en die 28km reed ik op minder dan een uur uit, al had ik toen wel geen rugzak bij. Deze keer had ik wel een last van 8kg om te dragen tijdens het rijden. Dus, dacht ik, 3,5u zou toch ruimschoots genoeg moeten zijn om in Duffel te geraken?

My ass.
Maar ok, dat wist ik toen nog niet, en met alle goede moed vertrok ik om 12u31 van bij mij thuis. Een prachtige lentige herfstdag, perfect fietsweer.

Droogweg fietsen zou wat teveel van het goede geweest zijn, dus in een spuuglelijke fannypack had ik mijn gsm, fototoestel en iPod bij. Die laatste voorzag mij van muziek om de pijn van het rijden wat te verlichten.

Het eerste album dat door mijn headphones blaasde was een greatest hits album van Ray Charles.
Daarop volgden nog Ø (Disambiguation) van Underoath, The Best Damn Thing van Avril Lavigne, Absolution van Muse, Maybe I'm Dreaming van Owl City, en een van mijn favoriete work-out-albums: Pedal to the Metal van Blessed By A Broken Heart, op repeat, na 3-4 keer raakte ik de tel wat kwijt.

(brug aan Laarne)

De fietstocht ging goed, ik doorkruiste Destelbergen, passeerde Laarne en Kalken, reed langs Zele, door Dendermonde, langs Baasrode en wat andere kleine dorpjes en gehuchtjes, tot alles goed misliep in Willebroek. Daar aangekomen liep alles in het honderd, ik had een belangrijke afslag gemist en heb de weg aan 2 mensen moeten vragen die me natuurlijk niet konden helpen.

L: mijn handen na het fietsen van de eerste helft. (36km)

R: mijn fiets en bagage tijdens de eerste stop, een slagerij, eerste plaats na lange tijd waar ik drinken kon kopen.

Dankuwel Antwerpen!

Nog volop met goede moed, 2e pauze

Ik passeerde over een brug een fietswinkel en ging daar binnen, kocht me alvast fietslichtjes, want ik kreeg het gevoel dat ik niet voor het donker in Duffel ging zijn. Iets waar ik helemaal niet op gerekend had bij aanvang.

De man legde uit dat Duffel heel makkelijk te bereiken was vanuit Willebroek en toonde mij de weg. Die ofwel faliekant fout door mij geïnterpreteerd werd ofwel heel slecht uitgelegd was, want ik ben via zijn weg nooit in Duffel geraakt. Plots stond ik namelijk in Mechelen city zelf, en ik kende mijn routebeschrijving niet van buiten, maar ik wist dat Mechelen helemaal niet op mijn route lag.

Mechelen, why? :(

Uiteindelijk ben ik op de goede baan van Mechelen naar Duffel geraakt en wat was ik blij toen ik voor het eerst Duffel aangeduid zag staan op een bord.

HOERA!

Ik kreeg terug de nodige moed en fietste het laatste stuk terug aan een veel hoger tempo dan de voorbije 25 km, om dan om 18u in Duffel centrum aan te komen, 5,5u na vertrek.

Na een verfrissende douche en wat afgelachen te hebben met Michèle en haar ouders over mijn, mooie doch grappige, prestatie kreeg ik een heerlijk groot bord spaghetti voorgeschoteld die vlot naar binnen ging.

Mijn poepbeen (niet staartebeentje) is wel wat kapotgefietst, ik kan gewoon niet meer op mijn zadel zitten, maar verder voel ik mij wel bijster goed, geen spierpijn, met uitzondering van mijn rechterschouder.

Mission accomplished!

Of ik het nog eens ga doen? Alleszins niet binnenkort en zonder rugzak.

Wat heb je geleerd? Mensen leggen slecht de weg uit.

Wat nog? Ik ga afstappen van mijn plan om een marathon te lopen. :D

En nu in 't kort:

- Van Gent naar Duffel met de fiets, 64km

- Gigantische fout in Willebroek, route werd 75km

- Van 12u31 tot 18u03

- 2 flesjes cola, 2 flesjes water, 1 flesje aquarius en 1 blikje redbull.

- Geen eten

- Heel veel pijn aan mijn poep.

Wat een mens niet allemaal doet voor zijn lief.

Matthias.

ps: I'd conquer the world for her. She's worth more than the gold and silver of this world. Her eyes are the most beautiful pearls. Her skin more smooth than silk.

I need no herb to have an awesome trip.

2011-11-07T23:32:00.005+01:00

Een muziekje voor bij het lezen. Kan nooit geen kwaad.
En waarom geen muziekje van Ray himself. En eens wat anders dan Hit the road Jack, al blijft dat natuurlijk ook een killer track! What you say?

Hallelujah, I love her so!

Michèle en ik trokken er verleden week enkele dagen tussen uit om Valkenburg (Nederland) onveilig te maken, wat een heerlijk stadje bleek dat te zijn! Een heel erg Ardeens gevoel gaf dat daar, niet te groot, leuke restaurantjes, natuurlijk een Albert Heijn en Hema (wat is een stad in Nederland zonder?) en leuke bezienswaardigheden.

Een korte uiteenzetting met passend beeldmateriaal is dus wel aan de orde!

Enjoy.

Ons hotel, Hotel Voncken, goed ontvangst, vriendelijke mensen, heel erg verzorgd en fenomenaal diner (en ontbijt).

Decadentie ten top bij het drie gangen menu,
Michèle:
soep van de dag (kippensoep)
entrecôte met pepersaus
dame blanche
Matthias:
geconfijt eendenbilletje met een frisse salade
hertenbiefstuk met krachtige wildsaus
dame blanche

Valkenburg staat bekend om zijn kasteelruïne, een prachtig staaltje halfvergaan kasteel uit Mergelsteen, helemaal bekrast met namen, hartjes en data. Maar wel mooi, en het weer zat enorm mee!

from convict to king. time can change history so easily.

Michèle was ook een beetje stout geweest, maar ze vond het nog leuk. ;)

Na het wandelen was het tijd voor een ijsje. Een aardbeien sorbet. En wat voor een. Genoeg eten om een middelgroot Afrikaans dorp een maandland te voederen kregen wij in onze coupe. Smullen!

En eerlijk? Ik zou er nog eens een ijsje komen eten als Valkenburg ons pad nog eens kruist!

We aten trouwens echt enorm veel daar. Lag het aan het weer, de sfeer, of wat dan ook, ik weet het niet, maar 't was er over, moet kunnen zeg ik dan. Zolang we maar niets verspillen eh. Oh damn you, consumptiemaatschappij, why do we love you so much!

Vermits een kappersbeurt ons allebei deugd zou doen lieten we er geen gras over groeien, of haar, whatever. We gingen samen een kapsalon binnen en namen het risico om er uit te zien als een duo volgelingen van Oranje, maar het resultaat was verbijsterend goed. En de kapster gaf ons nog de tip op zeker eens Maastricht te bezoeken, was toch maar 10 minuutjes met de trein verwijderd van Valkenburg.

En wat deden wij dan? Op naar Maastricht, me dunkt!

Isn't she cute ^^ Ze kan zo heerlijk kijken!

Maastricht was een mooie, maar immens drukke stad. Het zat dan ook vol Duitsers en Belgen omdat het 1 november was. Honderden winkels gingen we binnen, maar uiteindelijk was de buit vrij pover. 1 broek voor mij en 1 tas voor Michèle. De zoektocht naar mooie botjes zonder hakken was geen succes. :p

Terug naar Valkenburg, nog een nachtje van het hotel genieten!

Na een (opnieuw) deugddoend ontbijt gingen we op zoek naar de grotten aquarium, maar die bleek niet meer te bestaan. De steenkoolmijn was gesloten. De fluweelengrot was toe wegens bouw kerstmarkt, de wilhelminatoren en kabel- en rodelbaan waren ook tijdelijk niet toegankelijk, en ast but not least, het sprookjesbos... had ook gesloten hekkens. :(

Dan maar naar Valkenburgs eigen Lourdes en naar de zandsculpturen in de grot onder de kabelbaan.

Maastricht en Valkenburg waren een uniek reisje, 2 nieuwe steden om te ontdekken, herinneringen om nooit ofte nimmer nog te vergeten. Voor herhaling vatbaar zeg ik u! Al mag dat ook ergens anders zijn.

18-20 november: Weekendje La Roche

3 december: Thermen Mineraal

Wij plannen echt een hemel voor ons uit. Mmm.

Live your life like I do. It's definitely worth a try.

Matthias.

ps: Er zijn geen kleuren om jouw intensiteit te beschrijven. Geen geel van de zon, groen van appels, wit van sneeuw, noch rood van kersen kan weergeven welke kleuren jij allemaal op mijn doek weet te schilderen. Blijf gaan.

Picture this.

2011-11-07T22:03:00.000+01:00

Et voila, chers amis!

Bij deze een foto van mijn laatste creatie: een petit beurretaart deluxe.

Genomen met mijn nieuw fototoestel waar ik het over had in mijn laatste blog. U ziet het (prachtige, toch?) resultaat! (van de foto, niet van de taart. :D)

Mijn taart is een gedrocht, een lelijk kind, maar het smaakte schitterend.

En uiteindelijk is een lelijke taart ook soms nog wel eens grappig.

En hey, met veel liefde gemaakt voor mijn liefje. Dus, niet te fel tegen mijn taart, aub!

benodigdheden:

weegschaal

paar kommetjes en diep bord

klopper en een lepel

ovenschaal met laagje aluminiumfolie

ingrediënten:

45 petit-beurrekoekjes

een diep bord koude koffie

een (vrij kleine) tas warme koffie

250gr zachte boter

150 gram suiker

2 eierdooiers

100 gram zwarte chocolade

een scheutje volle melk

recept:

Snijd de boter in kleinere stukjes en doe deze in een grote kom,

giet er de kop warme koffie bij en sla met de klopper je arm een breuk terwijl je de eierdooiers en suiker er langzaam aan toevoegt. Doe dit verder tot je een dikke homogene crème au beurre hebt.

Neem de ovenschaal met het laagje aluminiumfolie.

Neem de koekjes en het bord koude koffie, drenk de koekjes een voor een goed in de koude koffie en plaats ze mooi in de ovenschaal. 3 rijtjes van 3 koekjes.

Smeer er dan een laag van 2mm crème au beurre over, en herhaal dit tot de ingrediënten op zijn.

Je zou nu 5 laagjes moeten hebben (als je ondertussen geen koekje op hebt gegeten), met bovenaan een iets dikkere laag crème.

Neem nu de chocolade, hak ze in kleine stukjes en gooi ze in een kommetje, doe er een scheutje volle melk bij en zet ze in de microgolfoven, of doe fancy en smelt de chocolade au bain marie.

Giet de chocoladesaus wat over de taart en verspreid wat met een lepel. Mooi hoeft het niet te zijn.

Resultaat in de koelkast voor een nachtje, en klaar is Kees!!

Be happy en eet. Liefde gaat door de maag. En believe me, niet alleen bij mannen.

Om even terug te keren op mijn spreekwoorden-item van elke blogs terug.

Matthias.

ps: She tastes like summer. Her skin so soft and her lips so full of passion. She's perfect.

The L-word.

2011-11-03T16:27:00.001+01:00

Sinds vandaag heb ik mijn L en mijn voorlopig rijbewijs!

Het heeft lang genoeg geduurd en de lessen waren soms meer stressy dan zou moeten,

hier en daar bijna een blunder van formaat, maar zonder enige blikschade, geen gebroken of gescheurde ledematen en geen perte total ben ik in bezit geraakt van dat felbegeerde documentje.

bewijs:

Vanaf nu kan ik dus cruisen waarheen ik wil (behalve tussen 22u en 6u de dag erna op vrijdag, zaterdag, zondag :') ) en dat zelfs zonder verplichte begeleider, want Matthias heeft braaf zijn volle 20u afgelegd bij de rijschool!

Dankje Michèle voor de motivatie. ^^

Verder heb ik de voorbije 5 dagen bij mijn liefje besteed. We gingen 3 daagjes naar Valkenburg en Maastricht, binnenkort komen wel wat foto's online! 't was fe-no-me-naal. En natuurlijk decadent. Erover soms zelfs (inclusief een etentje in een Michelin-restaurant). :D Maar dat moet eens kunnen eh!

Last but not least, nieuwe camera! Eindelijk af van mijn onding, en een spiksplinternieuwe "kodak" om kiekjes mee te nemen. 16,2 megapixels of pure joy! Sony cybershot. Whoop-dee-doo.

Geniet ten volle van elkaar. Life is short.

Matthias.

The days go by so quickly.

2011-10-28T06:42:00.000+02:00

Sinds gisteren... ^^

<3 Michèle.

Zij is een hemel vol met sterren, waarvan je weet dat ook als je ze niet kan zien, ze zeker aanwezig zijn.

- Matthias.

This is driving me mad.

2011-10-26T22:15:00.001+02:00

Terwijl Burial vredevol door mijn speakers wobbelt en ik mijn liefde moet missen aan mijn zij kom ik weer in "die hard" blog-modus.

7 rijlessen oftewel 14u op de openbare weg later:

"Ja Matthias, deze les was eigenlijk een evaluatieles, ik wou u dit niet zeggen zodat ge geen extra stress zou hebben op de baan."
"..."
"Ge hebt dat goed gedaan, er is natuurlijk wel nog vrij veel werk, maar allee, dat is normaal eh, ge moet niet verwachten dat ge 'goed' rijdt na een paar lessen, en bij deze ga ik u dus alvast vertellen dat ik u de goedkeuring voor uw L ga geven. :)"
"^^ danku!"
"Geen probleem, probeer wel in 't begin nog vaak met een begeleider te rijden, maar ik zie dat wel goedkomen. We hebben ook nog 2 lessen te gaan, morgen gaan we nog wat manoeuvres oefenen en eens op de autosnelweg eh!"
"Ok!"

Na zaterdag een kutles te hebben gehad was ik even de moed verloren. Al een geluk dat mijn lief heerlijk rationeel kan zijn en mij wat kon kalmeren. Zette mij terug met mijn voetjes op de grond, en nam me even mee naar een lokale parking om wat rondjes te rijden. 't Is een schatje. :)
En alles is dus inderdaad wel "in orde" gekomen, ik ben nog verre van een goede chauffeur, maar ik durf mijzelf wel al iets of wat chauffeur noemen ondertussen. :)
Ik heb veel geleerd van die 8 lessen tot nu toe, wonderbaarlijk eigenlijk, hoe uw handen, voeten, ogen, etc... allemaal samen kunnen werken om zo'n toestel te bedienen..

Hier eens de bolide waar ik mijn rij-ontgroening in had.

Morgen oudercontact, ben eens benieuwd... 1 ouder? Geen ouders? Of een nieuw record, 2 ouders? Op mijn ene school is 't nooit gene vetten, ik beman de bar wel op mijn gemak!
Op mijn andere school daarentegen... Mooi de kaap van 10 ouders bereikt. En dat voor een leraar Muzikale Opvoeding. Nu, daar komen ze meer omdat hun 12-13 jarige dochtertjes zo vaak bezig zijn over mij dat ze "die meneer van muziek" dan toch wel eens willen zien.. :') Al zijn er ook oprecht geïnteresseerde mensen, wees niet bevreesd.

Leuke dingen die op komst!
- Herfstvakantie, waarvan ik enkele dagen spendeer in Valkenburg, samen met Michèle. Een paar nachtjes op hotel :)
- Midden november een weekendje La Roche met Michèle, terug naar hun chalet. Heerlijk :)
- De week erna op weekend met Simon en vrienden, naar Durbuy.
- en 3 december is er bij deze ook al een dag relaxen in de thermen van "De Mineraal" geboekt, inclusief massage natuurlijk ^^.

Dit weekend nog wat pompoenen kerven met Michèle :D Eens zien of dat op iets trekt, 't zal voor den eerste keer zijn.

Ik sluit blogs niet graag in mineur af, maar soms breekt nood wet. Een leerling van een van mijn eerstes werd vorige week aangereden door een vrachtwagen op weg van school naar huis. Deze ochtend werd ons verteld dat hij de verwondingen niet heeft overleefd. Dus bij deze,

Niels, ik heb je maar enkele keren les mogen geven, maar je leek een toffe gast. Het lijden is voorbij voor jou. Al komt een afscheid voor iemand van jouw leeftijd uiteraard veel te vroeg. Wij zullen nog lang aan jou denken. De gedachte aan jou in leven houden.
Slaapzacht jongen.

In stilte eindig ik mijn schrijven en sta ik kort stil bij het geluk dat ik mag ervaren, niet alleen met wat ik allemaal heb, maar ook voor het feit dat ik hier wel nog steeds rondloop.
Matt

The sting is calling.

2011-10-16T15:44:00.001+02:00

Damn, het is koud de laatste dagen.
Binnenkort weer tijd voor handschoenen, muts, 2e deken, kersepitje en... jenever.
En dan de feesten nog... Cadeautjes voor iedereen, including iets dat ik misschien wel voor mijzelf wil kopen... want er beginnen wat ideetjes te broeden voor meer inkt op mijn lichaam.

Nog geen grote nieuwe design of wat dan ook, meer een kleine uitbreiding op wat er staat.

Later daarover meer, ik ken mijzelf, vanaf ik iets in mijn hoofd haal...

Bloggen, bloggen, bloggen, ik zou het soms wat meer moeten doen.

Maar vaak weet ik echt niet wat schrijven, of heb ik de moed niet om aan een monsterblog te beginnen (zoals die met de foto's van Oostenrijk bvb...)

Vroem vroem vroem...

Rijles #3 is al gepasseerd, nu nog wachten tot woensdag voor #4, maar dan volgen ze elkaar allemaal heel snel op. Best leuk eigenlijk, achter een stuur zitten, al voel ik mij nog geen 100% op mijn gemak.

Ik beloof binnenkort weer een iets degelijker onderhoud van deze verlaten kronkel uit mijn bestaan.

Trouwens, wie vindt eigenlijk spreekwoorden uit? En zijn er (nog?) mensen die de iets originelere spreekwoorden nog gebruiken in het dagelijks leven?

"Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding."

"Wat baten kaars en bril, als de uil niet zienen wil?"

of de iets minder obscure:

"Beter 1 vogel in de hand, dan 10 in de lucht."

"Als de kat van huis is, dansen de muizen."

Ge moet maar plots eens een dergelijk spreekwoord gebruiken tijdens een gesprek. Een paar scheve blikken en wat mensen die met je lachen, dat is de prijs die betaald moet worden om dergelijke zegswijzen te gebruiken. En wij op school maar pagina's spreekwoorden en gezegden van buiten blokken... Triest? Ik weet het niet... maar we hebben zo'n prachtige spreekwoorden; ze niet gebruiken, dat zou werkelijk parels voor de zwijnen zijn. I rest my case.

Afsluiten met een mooi schilderijtje, want in tegenstelling tot dezer tijden kende men in de tijd van Bruegel wel nog wat van de Nederlandsche zegswijzen.

Is vrijheid werkelijk dat wat wij nodig hebben?

Matthias.

ps: Distance means so little because you mean so much.

A writer's tale of beauty

2011-10-04T18:52:00.001+02:00

Zij was een beeldschoon meisje, keek regenbogen uit de lucht met haar gitzwarte pupillen, raakte reikhalzend de maan met het tipje van haar vingers en fluisterde gedachten mee met de noorderwind.

Hij was een dromerige jongen, schreef teksten op sneeuwwitte bladeren, liet zijn ideeën varen over de golven van de wilde zee en lag in de schaduw van een enkele boom te genieten van de muziek die vogels voor hem zongen.

Ze werd telkens opnieuw dronken van de verhalen die hij haar vertelde, de wereld draaide om haar heen. Nooit hadden woorden haar zo in vervoering gebracht als toen hij zijn teksten aan haar had opgedragen. Maar het was ook zijn pen die slechts door haar had leren dansen met donkerblauwe inkt. Het kostte hem sinds hun ontmoeting geen moeite meer om sterren uit de hemel te schrijven want zij was stralend als de zon.

Hij vulde in één adem boeken over hoe adembenemend ze wel was. Zij had de geur van velden bloeiende bloemen, haar lichaam onbeschrijflijk, haar karakter zo puur als de ochtenddauw op het zomergroene gras.

- 4/10/2011 Matthias.

Haar naam staat met gouden letters geschreven in mijn hart.

Deep inside all of us are kings and queens alike.

2011-10-03T22:06:00.000+02:00

And suddenly they all received this in their inboxes.

Mijn vrienden weten dat ik op 1 maart jarig ben, maar diezelfde vrienden wisten ook goed genoeg dat ik nog geen degelijk feestje had gegeven. En Matthias zou Matthias niet zijn moest hij niet waarmaken wat iedereen verwachtte van hem...

...kick-ass party time.

De aanwezige genodigden kregen elk een kroon op het hoofd en een toeter in de hand of mond.

Carlien, het liefje van Gert (die jammer genoeg niet aanwezig kon zijn.)

Michèle, het meisje dat mijn hart steeds sneller doet slaan.

Ikzelf. Koning Matthias.

Papa en Mama, het trotse duo dat mij op de wereld plaatste.

Korneel, drummer, beste vriend.

And so it began... toeteren dan maar!

Blazen! ^^

Taart laten maken bij bakker Benny (kaarsjes waren een toevoeging van Carlien)

Laure, liefje van Korneel

Elias en Otis, gitarist en bassist, best friends.

Sté, onofficieel zusje.

Sfeerfoto!

Isn't she beautiful? Her name is love.

Simon, broer!

Wouter en Nora, koppeltje, crunk-ass vriendjes!

Thomas (andere broer) had geen fotootje omdat hij pas kwam toen we al gaan feesten waren.

Ik vertel verhalen die anderen nooit schreven.

Matthias

Liefde slaat haar vleugels open en stijgt boven de gietende wolken uit.

Zij is de zon die regenbogen schept. Ze luistert naar de naam Michèle.

Life's a traveling show.

2011-10-03T21:38:00.004+02:00

The path we have chosen for the present is full of hazards, as all paths are. The cost of freedom is always high(...)

- John F. Kennedy

En we zijn er officieel aan begonnen...

De eerste 2 uur praktijk "autorijden" zijn voorbij en de vrijheid die het rijden mij zou moeten bieden loert van op kleine afstand.

Maar er staan nog 18 bikkelharde uren les voor de boeg, die allen een klein stukje mens kosten, we zullen wel zien of het uiteindelijk de moeite en het geld waard zal geweest zijn. (It better will be >.<)

Vandaag kreeg ik volgende zaken voorgeschoteld:
- Algemene inleiding tot de auto.
- Stuurtechnieken
- Richtingaanwijzers
- Kijktechnieken
- Pedaaltechnieken (1e versnelling -> 2e versnelling -> stoppen -> repeat)

Een 5-gangen menu waar ik genoeg aan had voor de komende dagen, tijd om wat te bekomen. Het ging vrij vlot, met hier en daar de onvermijdelijke fouten (vergeten kijken, geen richting aangeven, eens stilvallen, etc...) maar mijn instructeur was toch positief over mij.

Donderdag les #2 om 10u. Dus binnenkort meer.. (en hopelijk positief) nieuws.

Geniet van de kleine dingen in het leven.
Matt

She's an addiction I wouldn't want to give up. And this feeling, this craving, this need, ... it only grows stronger.

Summer's gone.

2011-09-22T13:26:00.001+02:00

Waar zijn uw gouden stralen heen?

Ze hebben ons te vroeg verlaten.

En nu de zomer voorbij is, en ook ik terug sta voor mijn leger van opgroeiende tieners, ze bij te brengen wat muziek is, hoe de muziek ons dingen leerde en hoe wij muziek hebben gebruikt, misbruikt en kunnen gebruiken, verlaat ook de zomerzon onze streken om de intrede van de herfst te vieren.
Gun ons soms nog een herinnering, kom soms nog eens terug, wij zullen je met open armen ontvangen.
Jij brengt steeds een glimlach met je mee. Een glimlach die we dicht tegen ons hart koesteren.

Nu, wat heb ik deze zomer eigenlijk allemaal gedaan?

Ik en Michèle begonnen de zomervakantie met een heerlijk etentje bij de Griek om in de zuiderse sfeer te geraken, want enkele dagen later zouden we samen op reis vertrekken naar Alanya, Turkije!

We bestelden trouwens veel te veel. Of kregen gewoon te grote porties. Maar het was wel heerlijk eten.

Voor een uitgebreid verslag van onze heerlijke reis naar het zonnige Alanya verwijs ik u met plezier naar hier.

Na onze zonovergoten week in Turkije was het een jammer terugkeren naar ons Belgenlandje, maar lang zou ik er niet blijven. Enkele dagen later moest ik namelijk al met het Guk op koorreis naar Oostenrijk, land van Mozart, Mozartkügeln, Mozartbeelden, Mozartmemorabilia, en nog wat andere dingen ook.

Ik ging hier normaal ook nog een blogje over schrijven, maar daar is het nooit van gekomen. Foto's komen wel nog. Binnenkort. Hier al een voorproefje:

We waren er niet enkel om te zingen, naast de 3 concerten die we zongen (Salzburg en Wenen) bezochten we nog heel wat, waaronder deze waterval. De 5e grootste waterval ter wereld. Fenomenaal.

Het jammere aan de reis was dat ik 10 dagen mijn vriendin moest missen. Maar lief als ze was had ze voor elke dag een brief klaargemaakt. 10 brieven later zou ik terug verenigd worden met haar. Mm ^^.

Jolijtig, vrolijk, bierdrinkend en gastvrij als Belgen zijn konden we moeilijk onze ware aard verloochenen toen Joey van het Nederlandse Burial Earth ons vroeg of hij en zijn vrouw een avondje bij ons konden vertoeven tijdens hun rondtrip doorheen België, dus zetten wij met Blood Drift een alomgekende trademark bier- en kaasavond op poten.

Zij genoten, wij genoten. Nog iets? Ja, jammer dat mijn vriendin er niet bij kon zijn. :(
Sfeerbeeldjes:

Het te consumeren goud.

De eerste ronde, van L naar R:

Joey, Elias, Wouter, Nora, Ik, Vrouwtje van Joey.

We aten...

dronken...

maakten plezier...

en dronken nog wat. Tot de avond viel.

Kort daarop volgde Sfinks Mixed, gezellig festival met een kleine camping, wijd aanbod aan wereldmuziek, marktje en animatie. Ik en Michèle gingen er samen naar toe om van de muziek, van de vakantie en van elkaar te genieten.

We aten veel smoutebollen. Meer dan ik in de voorbije 5 jaar heb gegeten ofzo. Maar het was lekker, en leuk. En ik had mijn piketten van mijn tent niet mee. Gelukkig mochten we er lenen van mensen die niet zo ver van ons stonden. Hoera. :D

En dan vertrok Michèle naar Zweden voor 10 dagen :( 5 dagen daarvan ging ze op een trektocht door Zweeds Lapland genaamd "Fjällräven Classic". 5 dagen waarop ik haar niet zou kunnen horen omdat zo Noordelijk geen GSM-bereik meer was. Meh. In die tijd schreef ik voornamelijk aan mijn cursussen voor school, ging ik koffietjes drinken in Labath, (Or was namelijk gesloten!) en maakte ik enkele vreemde avonturen mee.

Ik werd getekend door een onbekende jongedame tijdens een van mijn koffie-drink-sessies, die haar, als het werk klaar was, kwam voorstellen en het resultaat liet zien. (zie onder)

De dag erna kwam er een onbekend meisje bij mij, gaf me een kus en vroeg "mag ik bij je komen zitten?" Ik zei "Ja, hoor", in de veronderstelling dat ze gewoon een plaatsje wou, het was namelijk erg druk daarbinnen. Bij het neerzitten begon ze wat zenuwachtig tegen me te praten over hoe ze haar verontschuldigingen wou aanbieden omdat haar haar niet in orde lag en dergelijke. Ik vroeg haar dan maar of ze bij de juiste persoon zat waarop "Ben jij niet Tim?" volgde. Ik lachte even en zei toen dat het me speet, maar dat ik dus inderdaad "Tim" niet was. Ik kreeg een golf van "Oh, sorry!!!!" over me heen, zei dat het niets was en het meisje ging zenuwachtig en helemaal rood aan de andere kant van het café wachten. 10 minuutjes later zag ik een jongen binnen wandelen die Tim bleek te zijn. Hij leek niet echt op mij. Blind Date fail. Haha.

Verder hield ik me tijdens Michèles afwezigheid bij bezig met noeste mannenarbeid, graven in de tuin van Joris, dirigent van het GUK; truffels maken voor de housewarming van Maarten, mede-zanger in het GUK; en vlees eten op de barbecue van Nele, die haar Zweeds vriendje Simon aan wat mensen wou voorstellen. Gezellige tijden. En oh, niet te vergeten!

Ik slaagde voor mijn theoretisch rijbewijs! Hoera! :D

Bij Maarten.

Tegen de tijd mijn teergeliefde terug was van haar reis naar Zweden, was de zomervakantie al goed en wel voorbij aan het geraken.

Geef de hongerigen te eten. Iedereen die bij mij te gast is weet dat hij of zij in de watten gelegd zal worden. Elias en Otis bleven slapen? Elias en Otis kregen ontbijt!

omelet - koffiekoeken - rozijnenbrood - kiwi's - spek en geitekaas.

En wat doen wij als we te horen krijgen dat er nog een mooie zomeravond aankomt, tussen dagen van regen, grauwe wolken en hier en daar een bliksemslag?

Meer BBQ'en natuurlijk! Aan de Blaarmeersen bij gebrek aan eigen BBQ-stel.

cava - zelfgemaakte pastasalade - brood - vlees - saus.

het water loopt al terug in mijn mond bij het kijken naar deze foto.

Ik en Michèle hadden ook nog wel wat op de planning staan: enkele dates, etentjes en 1 "grotere activiteit" : de NMBS trip!

"WIJ ZIJN NIET TEVREDEN" stond in drukletters te lezen op de brief die iedereen kreeg die in een bepaalde tijdspanne een abonnement bij de NMBS had. Veel blablabla, maar: gratis 1 dag in 1e klasse rijden, naar waar je maar wil, daar zeggen we geen nee tegen.

Traject dat Michèle en Matthias reden:

Duffel - Mechelen - Brugge - Oostende - Antwerpen - Duffel.

Brugge!

De zomerzon groette ons nog eenmalig. Gelukkig.

Ijsjes!

Starbucks!

En het schooljaar ging van start. Al heb ik er al weer een heerlijk weekendje Ardennen op zitten, heb ik binnenkort mijn verjaardagsfeestje en staat er nog een prachtig midweekje Nederland op het menu.

Ik groet u, zoals u ook steeds mij groet.

Matthias.

Zij is liefde zoals ik over haar las en droomde.

Zij heeft mij.

The best damn thing.

2011-09-22T11:45:00.001+02:00

... moest iemand mij tot een dik jaar geleden gevraagd hebben welke celeb ik ooit zou willen ontmoeten, had ik geen seconde hoeven twijfelen. "Avril Lavigne" zou ik roepen, dan een beetje lachen en het me uiteindelijk voor een seconde of twee, drie inbeelden dat ik naast haar stond.

Nuja, idolen komen en gaan, de laatste tijd was mijn interesse wat gedaald in de rockchick die van tienerrebel tot prinses van de poppunk was geëvolueerd. Niet dat ik daarom minder interesse had, van mij mocht de roem wat naar haar hoofd stijgen, en haar muziek werd er op zich niet minder op, ik groeide gewoon op, liet enkele puberdromen achter.

Maar dan hoor je plots dat ze nog eens naar België komt... een vrij ongewone situatie, want in de 9 à 10 jaar dat ze met haar band rondtrekt en steeds meer aan populariteit wint had ze tot vorige week nog maar 2 keer voet aan wal gezet in het land van frieten en bier. Beide keren kon ik er niet bij zijn, maar deze kans kon ik niet laten schieten.

Tot op de dag voor het concert was het in spanning wachten om te weten of ik er zou geraken. Simon, mijn broer, zou mogelijk iets kunnen regelen waardoor ik mee zou kunnen gaan, maar dat antwoord liet wel even op zich wachten.

En dan plots ... "Je mag mee naar Avril, we hebben toestemming voor een interview" ...

GAWD

Ik kreeg een grijns die breder was dan een upside down regenboog en voelde me even terug 14.
Ik ging haar zien. Niet alleen on stage, maar in een klein lokaaltje, waar ze een interview zou geven.
En ik zou met haar op de foto kunnen gaan.. hoopte ik.

Aangekomen te Vorst was het wachten, wachten, wachten.
Maar dan mochten we backstage, al kregen we toch een boodschap mee...
"because of the busy schedule there'll be no time for pictures, autographs, etc..."
"Fuck you" dacht ik in stilte.

We werden naar een zaaltje gebracht waar we moesten wachten, alles opstellen voor het interview, camera in actie.

...fast forward...

"Avril ontmoeten" kan officieel van het lijstje "What to do before I die" geschrapt worden. ^^

Uiteindelijk viel haar concert ook beter mee dan verwacht. Ik had al vrij slechte liveopnames van haar gehoord en vreesde dat mijn beeld over haar wat kapot ging gaan bij een slechte live show. Maar ze zong vrij goed! De momenten dat ze live zong tenminste :) want er werd wel wat geplaybackt, maar daar gaf ik uiteindelijk niet om. Als ik mag kiezen tussen een optreden waar ze de helft goed zingt en de helft doet alsof, of een optreden waar ze de hele tijd live zingt en de helft vals is, dan is mijn keuze snel gemaakt.

Avril ontmoeten was nu niet onmiddellijk meer "the best damn thing" dat kon gebeuren, maar het kwam "damn" close.
En bij deze kan ik dit hoofdstuk uit mijn leven afsluiten.
Dankje voor de mooie jaren Avril.

Whoopdeedoo.
Matthias.

ps: Binnen enkele dagen ben ik 8 maand samen met mijn liefje ^^ mihi <3

Elkaar.

2011-08-22T09:55:00.000+02:00

Al op de eerste ontmoeting zag hij de glinstering in haar ogen staan. In tegenstelling tot vele mensen keek zij niet wazig voor haar uit. Ze wist haar weg te gaan, en met een glimlach bedacht hij hem hoe dat pad haar steeds dichter bij hem had gebracht. Natuurlijk kon hij zo iets niet zeker weten, maar net in die kleine glinstering wist hij het te lezen. En hij voelde het ook. Chemie noemden ze dat.

Zij had niet verwacht dat hij dit in haar had kunnen ontketenen. Ze voelde haar lichaam zinderen elke keer ze in stilte zijn naam door haar gedachten liet glijden. Zou hij gemerkt hebben dat ze steeds opnieuw het gevoel had alsof tientallen vogels hun weg hadden gevonden naar haar buik; “vlinders” had ze wel eens horen vallen, maar dit? Ze genoot er immens van maar probeerde het nog wat weg te steken. Al faalde ze waarschijnlijk grandioos in haar opzet, want ze was niet zo’n krak in het verbergen van haar gevoelens.

Hij speelde met de koordjes van de kap van haar trui. Ze zaten dicht bij elkaar. “Amor amor”? “Ja”, bloosde ze. Hij ging dichter met zijn gezicht bij dat van haar, rook nog eens en gaf haar een zacht kusje op de wang bij het terugtrekken. Haar hand gleed langs zijn kaak, draaide zijn mond naar die van haar en raakte met haar lippen de zijne. Hij zag alle kleuren van de regenboog voor zijn ogen passeren. Begroef zijn hand traag in haar haar en zei dat hij haar wou kussen. “Maak er dan geen woorden aan vuil, silly”. De avond viel. Woorden werden niet meer gesproken, maar ze deelden meer dan oude verhalen.

21 augustus 2011 – Matthias S.

Mr. and Ms. Saxobeat.

2011-08-15T13:39:00.001+02:00

Af te spelen tijdens het lezen van onderstaand blogbericht.

Bij eindigen van desbetreffend nummer terwijl u nog aan het lezen bent, hebt u 2 opties.

1) zet desbetreffend nummer nogmaals op om optimaal de ervaring te ervaren die wij ervoeren tijdens onze reis.

2) zet luid enige turkse volks- en/of dancemuziek naar keuze op.

Matthias en Michèle go Turkey.
(04/07/2011-11/07/2011)

Vanuit Duffel naar Brussel Nationaal, even crashen in luchthaven, zonder problemen voorbij douane, veel te dure chips en drinken kopen, 't vliegtuig op, VROEM VROEM vertrekken, opstijgen, samen chillen, kruiswoordraadsels maken, dalen, bagage ophalen, busje naar hotel...

...2u in busje naar hotel dus...

...in hotel, begroet in het Duits, "English please", verder geholpen in het Engels, kamer bekeken, terug naar beneden, "Can we still get some food please?", nogal onaantrekkelijke salade gekregen, naar bedje.

En zo begint onze Alanyaanse reis. 8 dagen, just me and my love, lovely!

Dag 2. Mahmutlar.

Korte broek aan (danku Michèle voor mij te leren een korte broek te dragen. :p), marcelleke aan en insmeren. Direct in de broeiende hitte aangekomen beginnen we aan een wandeling. Toeristjes als we zijn weten we niet waarheen, maar dat komt wel in orde.

"He! Is dat daar een kameel?"
"Jaaaa, super!"
"Er loopt een mens mee rond, ohnee, die wilt zeker dat ge voor geld ne foto neemt met die kameel?"
"Ja, damn, ok, gewoon negeren en verder wandelen!"
"Hij heeft ons gezien denk ik"
"..."

De foto's zeggen genoeg. :D Maar daarbij herhaal ik even: "Toeristjes als we zijn". We mogen toch even decadent doen eh? En daarbij, we hebben nu wel op een kameel kunnen rondrijden! (+1)

Beetje relaxen aan het water, best wel wilde golven. Verder wandelen over het strand. Keistrand. Kleine keitjes-strand. Matthias zijn sletsen kapot. Morgen nieuwe kopen? Morgen nieuwe kopen!

En dan eens het hotel verkennen. Niet slecht, geen luxueus geval, maar zeker te pruimen. Vriendelijk personeel! (en veel Duitsers!)

Cocktailtime. Sex on the beach.

Dag 3. Alanya.
Uitstapje naar Alanya, half uurtje in 't busje. De wandeling te voet begonnen, de zon schroeiend in onze rug.

"Oh, kijk, een bordje met -castle- op!"
"Kom we gaan daar heen"
"Ghello friends! You want taxi to castle? Chip price!"
"No, we're fine, thanks"
...200 meter verderop...
"Damn, we hadden misschien toch die taxi moeten nemen?"
...100 meter verderop...
"Ghello friends! You going castle? Is very far! I take you, good price!"
"How much?"
*wat afbieden etc*
"Ok, so I bring you to castle first, then panoramic view, then back to center Alanya"
"Deal!"

Bleek achteraf een meer dan goed plan te zijn om die taxi in te schakelen, de afstand tot het kasteel zou ons geen deugd gedaan hebben bij dit weer!

Terug in het centrum gekomen wandelden we wat langs het water...
"Ghello gud friends! Where you from? Chip boatride?"
"How much?"
"I make you gud price!"
Lang verhaal kort: We stappen op, wegens grote honger gaat de bootsman nog achter 2 kebabs voor ons, en daarna een heel mooi boottochtje langs The New Harbour, The Pirate Cave, The Lovers Cave, Cleopatra Beach, Old Harbour, beetje gezwommen tussen de vissen en uiteindelijk zelfde route terug. De moeite!

Iets gaan drinken in Alanya, nog wat door een marktje lopen. Starbucksje doen.

"Ghello, where you from?"
"Belgium"
"I thought so! Flemish right? My wife is from the Netherlands"
"Oh, nice!"
"Come with me, I will show you some nice available trips we have"
"Ok..."
*even later hadden we een Hamam en Jeep Safari geboekt voor de komende 2 dagen*

En terug naar het hotel, waar onderhand het eten echt wel beter was van kwaliteit dan wat we de eerste avond voorgeschoteld hadden gekregen!

's avonds animatie! Duo Bombastic zong voor ons liederen van over de hele wereld.
"And for the Dutch people: Heb jij ewen woor may!!"
Hilarisch.
Wat staan dansen op de grappigste covers van popsongs, "Angels" van Robbie Williams kreeg een nieuwe betekenis.

Dag 4. Alanya (Hamam) + Mahmutlar.
We worden aan ons hotel opgehaald in een personenwagen die ons naar de hamam brengt. 3u lang duurde de hele kuur, welke bestond uit:

- Douche
- Sauna
- Shock pool
- Peppermint Sauna
- Foam massage
- Scrubbing
- Douche
- Resting
- Salt room
- Mud bath
- Turkish massage

Niet slecht voor 20 euro, me dunkt.

Voldaan terug naar het hotel waar we een rustig dagje hadden met een barbecue (of wat ze een barbecue noemden in het hotel) en wat chillen aan het zwembad met een drankje.

's Avonds het thuisfront eens gebeld

en dan cocktailkes.

Met glitters!

Dag 5. Jeepsafari.
Is Mr Saxobeat nog niet gedaan? Zoja, repeat!
Zonee, uitluisteren en daarna repeat!

Ik laat de foto's hier het werk doen.
Van 8u 's ochtends tot 16-17u in de namiddag trokken we er met een grote groep van... 100-150 mensen er op uit in de bergen. Allemaal in jeeps. Onze chauffeur was 18 en deed al 2 jaar mee aan de safari. Respect. Want wat ze daar soms uitstaken...

Tijdens een stop werden Michèle en ik er uit gehaald voor mee te doen aan de animatie. Was wel grappig. Ik werd geblinddoekt en moest telkens aan een lichaamsdeel voelen en zeggen wat het was. Je kan wel raden dat er plots een mannenbeen en harige navel aan te pas kwamen voor het vertier van de groep. ;)

...enzovoort...

(zie rest van de foto's op facebook.)

Quote van de dag: "Dat is ook wel een klein cameraatje! Misschien wel handig voor trips als deze."
Stommen Zwitserse Belg :p

's Avonds naar het strand, sterretjes kijken.

Daarna meer animatie, Vuur- en slangenshow.
Natuurlijk werd ik er opnieuw uitgekozen. Kreeg een wurgslang rond mijn keel. Nare ervaring, maar we cool!

Dag 6. Side.
Naar Side, via Mahmutlar, Antalya en Manavgat. Was ook een busrit om U tegen te zeggen. Maar ok, we waren met twee, dus het viel wel mee! (triple rhyme!)

Side is een vrij toeristische trekpleister met heel wat Griekse ruines. We bezochten er Apollo's tempel. (Of wat er nog van overbleef). Aten kebab. Dronken een drankje. Likten aan een ijsje. Zagen een krab een andere krab verslinden.

Apollo's tempel (of wat er nog van overbleef)

's avonds terug naar hotel. Eten.

(isn't she lovely? ^^)

En een cocktailke. Blue Lady en Tequila Sunrise.

Laatste dag. Mahmutlar + terugreis.
Alles inpakken. Klaarmaken. Klaar zitten. Nog iets eten op hotel.

I <3 you!

Afscheid nemen van de balie in het Duits. Busrit terug naar Antalya. Probleemloos het vliegtuig op.

Teruggekomen in het Belgenlandje. Naar Duffel. Bedjestijd. Uitgeput.

Sorry voor de vertraging. Blog hield winterslaap.
Liefde, zoals ik ze mag ervaren, wens ik jullie allen toe.
Matt.

Love has no desire but to fulfill itself. To melt and be like a running brook that sings its melody to the night. To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving. ~Kahlil Gibran

Vulnerable

2011-08-06T16:37:00.002+02:00

For love is tender, love is wild.

Love is longing for each other.

Love is passion, so intense.

Love's majestic, mighty, grand.

You are tender, you are wild.

You're my most burning desire.

You are passion, so intense.

Stay with me and hold my hand.

Zo ver weg, maar zo dichtbij.

Wandel veilig.

Ik wacht.

Let's be friends.

2011-04-30T09:55:00.001+02:00

1611 - 930 = 681

681?

Mijn vriendenlijst eens opgeruimd. Een verschrikkelijke taak om te doen, want het neemt enorm veel nutteloze tijd in beslag. Klikken tegen de sterren op, maar ok. Ik ben er nu van af en het zou nu toch een pak makkelijker moeten zijn om het allemaal te onderhouden.

Of ik er niet nog steeds te veel heb?

Goeie vraag, sommige mensen zijn misschien niet echt "vrienden" (meer), maar betekenden toch enorm veel voor mij op bepaalde momenten, sommigen zijn erg nuttige contacten om te hebben (voor de band dan bijvoorbeeld), of wonen gewoon te ver om dikwijls goed sociaal contact mee te hebben, maar voor mij betekent dit niet dat het geen vrienden kunnen zijn... en zo zijn er nog wel wat redenen waarom bepaalde mensen blijven staan.

Misschien verwijder ik er later nog wel eens een hele hoop, doet er toch niet zoveel toe eigenlijk.

Vandaag Opendeurdag op 1 van mijn scholen, tijd voor wat muziek te maken.

Met de eerstejaars staat dit op het programma (ik speel piano, zij zingen):

De marktventer (kinderliedje)

All my loving (The Beatles)

I like the flowers (een klassieker onder de canons, met ORFF-instrumentjes)

Het kannibalenlied (absurd maar grappig kinderliedje)

Een vrolijk lentelied (Jan de Wilde)

Oh When the Saints (Traditional Gospel, met ORFF-instrumentjes)

eventueel What shall we do (nog een klassieker, met ORFF-instrumentjes)

Met de schoolband (of toch enkele muzikanten er uit) speel ik dan saxofoon:

Johnny B. Goode (onmogelijk om mee te missen)

I wanna be your dog (lekker rauw)

Vanavond komt mijn heerlijk liefje en gaan we met een bende naar 9 Years Culture Club in het ICC (te Gent)

Netsky, Jeugd van tegenwoordig, Steve Aoki, The Oddword en meer... zou wel een geslaagd feestje moeten zijn.

Sterren zijn er om 's nachts van te genieten.

Matthias.

To each his own

2011-04-24T15:15:00.001+02:00

"de gustibus et coloribus non est disputandum"

Groenten, fruit, vlees, snoep, koeken...

Sommige mensen eten zo goed als alles.
Sommigen bijna niets.

Dit bijvoorbeeld:

Noah, konijntje van Michèle

zou ik nooit opeten, zelfs niet met pruimen (ik eet trouwens niet echt graag van die slappe, weke pruimen, enkel stevige, verse.) En wie nu dubbelzinnig dacht, fuck you en een glimlach ;-).

Seriously trouwens, wat een schattig geval!! Ge moet hem eens zien spelen met Junior, hun border collie :D. Al heeft hij mij wel al gekrabd, maar dat was dan ook wel vooral mijn eigen schuld :D).

Dit daarentegen:

Paasgeschenkje van Michèle ^^

Valt dan weer perfect in de categorie "ik-eet-het-met-plezier-op".
Ook al verschillen ze beiden uiteindelijk niet zoveel van "looks". Slechts op basis van ingrediënten verschillen ze nogal fundamenteel.

-warning-

Gevoelige lezers, u bent gewaarschuwd (en u weet, een gewaarschuwd man is er twee waard.).

De taferelen die hier volgen zijn vrij gewelddadig.

Vrolijk Pasen!!

Ik wens jullie liefde toe, zoals diegene die ik ook mag ervaren.

Matthias.

-----

- PS: Mijn naam op Facebook is niet meer Matt, maar Matthias.

- PS2: Wie denkt dat loempia's, frieten, curry-ketchup en augurken geen haute-cuisine kunnen zijn, ik bewijs u zonder schroom het tegendeel. :D

Was lekker :D

Beauty is in the eye of the beholder.

2011-04-12T21:59:00.001+02:00

XXVII - I - MMXI

THAT DATE, MUSIC TO MY EARS.

Michèle.

Op naar meer prachtige momenten.

Naar nachten vol met sterren waar we keer op keer samen van mogen genieten.

I create dreams.

2011-03-31T19:18:00.001+02:00

It's your birthday. Live it. Love it. This one's for you.

Verlies het zicht op de nachtelijke hemel niet door je ogen te sluiten.
Neem het beeld met je mee op reis door de tijd, met elke keuze die je maakt.
Zoals Vivaldi met zijn muziek het komen en gaan van de seizoenen schilderde wil ik ook je schoonheid in al haar aspecten op mijn netvlies branden.
Je jaar begint in de lente, als begin van de avonturen die we ondernemen.
Wat volgt is de zomer, de passie, het intense genot. De heldere zon die ons omhelst.
Dan komt de herfst, ongekende kleuren die over de canvas van ons leven wiegen en prachtige momenten vastleggen.
En om af te sluiten, de winter, je warmte die op koude dagen over me heen vloeit als je me in mijn ogen kijkt.

Ik hoop dat dit jaar mag bloeien als een roos, geplant aan rustige stromen.
Je voeten die heel voorzichtig de rand van het water raken om te voelen of je kan pootjebaden.
Met je handen strelend over het groene gras, in de schaduw van machtige bomen.
Kijk hoe de vogels spelen in de wind.
Hoe ze onbezonnen vliegen achter de kleinste takjes om een nestje te bouwen.
Kijk hoe de vlinders elkaar begroeten met tedere vleugelslagen.
De bijen zich nestelen in het hart van een bloem.
Geniet van dit jaar, vind de rust die je nodig hebt.
Koester de mooie momenten waarmee je pad ongetwijfeld bezaaid zal zijn.
Laat de zon stralen met je heerlijke glimlach.

Voor een prachtige jongedame.
Mijn pen blijft met zachte stroken schrijven.
Matt.

Tales from Forgotten Lands

2011-03-28T23:10:00.000+02:00

Camera? Check!

Lerarenkaart? Check!

Geld? Check!

Autosleutels? Check!

GPS? Check!

Een fotootje om de dag goed te beginnen en we kunnen vertrekken naar Kaatsheuvel, Nederland...

De Efteling dus!

Euh wacht eens! Picknick? ... Carrefour!

Picknick? Check!

Michele en haar geweldig rijtalent

Matthias is niet perfect (GASP), hij heeft (nog -.-) geen rijbewijs. Gelukkig heeft Michèle er wel een, waardoor deze bevallige jongedame ons bedreven en veilig in Nederland kreeg.

Terwijl nam ik de rol van hoofd-cameraman op mij en nam ik bekwaam foto's van de rit.

De weg naar de Efteling was filevrij en de GPS leidde alles in goede banen, fout rijden was niet van de orde en zo bereikten we onze bestemming al vrij snel.

De auto parkeren en aanschuiven om naar binnen te mogen, doordat we zo vroeg waren was de wachtrij miniem, geweldig! De reden waarom we net tijdens de krokusvakantie gingen is omdat ik als leerkracht op vertoon van mijn lerarenkaart gratis binnen mocht in gezelschap van 1 betalende volwassene. "2 halen, 1 betalen", zoals de dame van het loket zei. Hoera voor leerkrachten!

Dit was de eerste keer dat ik de Efteling bezocht, voor Michèle was dit niet het geval dus was het aan haar om mij een beetje rond te leiden.

Eerste stop: Het Sprookjesbos!

Heel erg mooi! De Efteling is geen goedkoop park, maar je ziet wel waarom ze al dit geld nodig hebben.

De afwerking vereist groot onderhoud en ik had op geen enkel het gevoel dat ik teveel geld betaald had.

Tweede stop: De Rest!

Allebei naast een beeld dat ons vrij miezerig doet lijken, ik bij een Oosterse wachter die voor het sprookje van Koning Fabiola stond, Michèle bij de vogel die staat boven de ingang van een rollercoaster waarbij je in volkomen duisternis de rit maakt. (beide namen van de attracties vergeten = fail) Maar beide attracties waren nice!

Ik heb van de hele dag en zo goed als alle attracties enorm genoten (met uitzondering van het wiegende schip, fuck da!!) en zie mezelf hier nog terug komen. De droomvlucht was heel mooi en de vogel-rollercoaster en da drakenvecht-gedoe (houten rollercoaster 'n' stuff) waren kriebeltjes-veroorzakend, which was great fun. Award voor grootste doorzetters: De mensen die aan de Monsieur Cannibale-attractie werken.

Ook was het leuk om in het spookslot Danse Macabre van Camille Saint-Saëns te horen omdat ik enkele weken ervoor nog les had gegeven over dat werk.

De Python en de Vliegende Hollander waren (jammer genoeg) buiten dienst en de Pandagrot (of iets dergelijks) hebben we mysterieus genoeg nooit gevonden.

Na 7 uur wandelen, genieten van elkaars gezelschap, ritjes op mooie en/of spannende attracties en genieten van heel mooi (maar enorm koud) weer, was het tijd om terug te keren naar ons Belgenland.

Rugzakken? Check!

Camera? Check!

Autosleutels? Check!

Auto? ...

*Ik weet zeker dat hij hier ergens moet staan, kan niet anders!*

...10 minuten later...

Aha!

Auto? Check!

De weg naar Duffel verliep ook probleemloos dankzij de unieke rijtalenten van Michèle en zo eindigde ons schitterend uitje op een positieve manier.

Voor herhaling vatbaar? Check!

Words are meant for various purposes, yours make me smile.

- Matt

So am I

2011-03-17T21:16:00.000+01:00

I'm glad fairietales aren't real, 'cause prince Charming would try to take her from me for sure.

Blog is niet dood, Matt heeft het gewoon ontzettend druk.

Lots of stuff going on enal.

Ik ben jarig geweest. 22. Gek. 't Voelt wel goed tot nu toe.

En ik ging voor 't eerst naar de Efteling, was leuk, mooi en geweldig!

Weekendje Ardennen en Midweekje Keulen op de planning, hemels toch?

As Rammstein would say, "liebe ist für alle da".
Matt

Celebration

2011-02-15T17:58:00.002+01:00

Happy birthday blogje van me!!

Vandaag vieren we 1 jaar actief bloggen,
een gigantische mijlpaal voor mij, heb het bloggen nog nooit zo lang volgehouden.

Begon als Sterren van Kristal, nu Sounds of Silence,
steeds mijn wereld van dromen.

Staat er nog iets op de planning? Niet onmiddellijk, met uitzondering van enkele spontane poëtische verademingen die elk moment kunnen komen.

Je bent met liefde geschreven.

Op nog vele jaren!
Matt

Ik zie haar morgen in Antwerpen, ik kijk er naar uit.

Band of brothers

2011-02-12T18:02:00.002+01:00

Iedereen is goed genoeg op de hoogte dat Blood Drift meer betekent voor mij dan "zomaar een band waarin ik zing". Blood Drift is een van mijn grootste passies en bestaat uit vriendschappen die onbeschrijfelijk zijn. Elk van de leden is een vriend waarvan ik kan zeggen dat ik weet dat ze er altijd zijn voor mij en waar ikzelf ook altijd voor klaarsta. Die gasten zijn een groot deel van mijn leven.

Onze bandtijd bestaat natuurlijk uit repeteren en optredens spelen, maar ook uit samen weggaan, samen dwaas doen, en uit onze signature "kaas- en bieravonden", bestaande uit 3 simpele stappen:

Op naar de Hopduvel, nieuwe biersoorten kopen om te proberen.
Op naar de supermarkt om nieuwe kaassoorten en brood te kopen.
Op naar huis om het te consumeren en plezier te maken.

En dan krijg je zo van die avonden waarop elk moment puur genot is. Grappen maken, onnozel doen, serieuze gesprekken voeren, spelletjes spelen, praten over de band en natuurlijk eten en drinken tot een stuk in de nacht.

(de te consumeren heerlijkheid)

De avond werd deze keer gehouden in mijn nieuwe crib aan het citadelpark.

We zaten in de living, met "e schuun muziekske op".

Deze editie van onze kaas- en bieravonden was trouwens ook grotendeels ter gelegenheid van de terugkeer van Korneel, die op Erasmus was gegaan naar Noorwegen van Augustus tot December.

Met plezier pakken we dan Korneel eens vast, al dan niet op minder-conventionele manieren.

Ronde 1, 2 en 4 (3 is bovenaan te zien)

!!BAM!!

Blood Drift is gespierd...

...en maakt muziek.

Het werd langzaam later en gestoorder.

Dan kwamen de vodka en dobbelstenen ook nogmaals naar boven...

..."nogmaals?" vraagt u dan.

Aight, biatch!

Even terug naar de dag ervoor op de trein van Antwerpen naar Gent.

Aim of the game?

1. gooien

2. laagste worp moet shot pure vodka drinken

3. ???????

4. PROFIT!!

De benodigdheden

De kwaliteitscheck

De worp

De consumatie

Het gevolg...

sommigen appreciëren de smaak van pure vodka niet echt

Ik wens je niets dan vrede,

Matt

Her presence is like a starlit sky.

Time for change.

2011-02-09T17:45:00.000+01:00

's Avonds kijk je naar een filmpje (Matrix Revolutions), brows je beetje facebook en dan gaat om klokslag middernacht de laptop gaat uit want je moet slapen.

's Morgens sta je op, laptop in boekentas, banaan, appel en flesje water in boekentas (gezond ontbijten e!!),

je verfrist je en vertrekt naar de trein.

Treintje naar school vanuit Gent sint Pieters om 08.08, aankomst 08.40,

08.55 op school, les om 09.20.

Leerlingen maken toets, ondertussen zet jij de laptop op, en dan ...BAAAAAAAAAM...

what the FFFFFFFUUUUUUUUU-???

Slaapzacht laptop... je was een trouwe metgezel doorheen mijn studies,

ookal was je soms wat traag en draaide je nog op XP zonder enig degelijk Office programma.

We hebben samen fijne tijden meegemaakt.

Near this Spot

are deposited the Remains of one

who possessed Beauty without Vanity,

Strength without Insolence,

Courage without Ferosity,

and all the virtues of Man without his Vices.

This praise, which would be unmeaning Flattery

if inscribed over human Ashes,

is but a just tribute to the Memory of

"Mijn laptop", a "laptop",

who was bought at Mediamarkt Oostakker somewhere in 2007

and crashed at Aalst Feb. 09, 2011.

(laatste stuk vrij naar Epitaph to a Dog - Lord Byron)

Maar... Matthias kan helemaal niet zonder laptop! Dus moest hij een nieuw maatje zoeken.

Na een deugddoende Fruity Iced Tea en een New York Classic Bagel in Or Espresso Bar, ging hij richting Gent Centrum en kocht hij hem een nieuwe vriend:

Ik hoop op minstens even fijne tijden,

mag wel, want je prijskaartje lag wel een pak hoger dan wat ik indertijd voor Meneertje Laptop betaalde.

en dan nu... installatie-tijd.

Morgen zal een prachtige dag worden.

Matt

ze brengt me rust.

Beaming sunlight through my eyes.

2011-02-06T17:46:00.000+01:00

She has the beauty of the stars in the blackest night's sky.

Shines brighter than the summer's sun during the day.

Gently makes my clouded thoughts drift away,

and reveals her intensity before my widely opened eyes.

Sometimes you could swear stars write messages in the sky

2011-01-30T16:33:00.001+01:00

In de winterkou wandel ik, met m'n gezicht half-verborgen in mijn sjaal, over de verlaten straten naar jou toe.
Ik begraaf mijn handen nog dieper in de zakken van mijn broek en hou mijn gsm vast om een eventueel bericht van jou niet te missen.
Het prille licht van enkele lantaarns langs de kant laat de schaduwen dansen op de weg die ik ga.
Met elke stap voel ik je aanwezigheid sterker worden en voel ik mijn hart sneller slaan.
Ik hoor je stem al woorden fluisteren en voel je vingers strelen over mijn gezicht.
Als ik je vastneem geeft de zachtheid in je blik mij de impressie dat ik droom, maar je lippen die me teder kussen doen me beseffen dat de werkelijkheid zelf ook een droom kan zijn.

Hand in hand reizen we door de tijd, laten de gedachte aan vroeger los en laten ons leiden door de sterren.
Zij die steeds standvastig hun weg blijven gaan. Zij die geen keuzes hoeven te maken; ze kennen het pad dat ze sinds het begin der dagen afleggen maar al te goed.
We reizen langs stranden en over bergen. We bewandelen houten brugjes en kruisen de smalste bospaden.
We rennen door maïsvelden die zich uitstrekken als een doolhof waarin we met plezier verloren lopen.
Het tafereel dat we in de sterren zien is er een die lang vergeten was, ze brengt stilte met haar mee.

Met het opkomen van de zon zien we andere werelden opengaan. De kleuren van de duizenden bloemen om ons heen dompelen ons onder in wat de impressionisten ooit probeerden weer te geven.
We gooien wat brood in het stille water van de vijver waaraan we zitten en lachen om de verschrikte eendjes die alle kanten uitschieten om daarna vrolijk kwakend een stukje proberen te bemachtigen.

We liggen naast elkaar in het gras te fantaseren bij het kijken naar reizende wolken en zien de uren met hen mee wegvoeren voorbij de horizon. Dat dit alles eeuwig zou mogen blijven duren hoefden we beiden niet eens luidop te zeggen. Onze ogen vertelden elkaar meer dan genoeg voordat we hen sloten en zoals steeds onze avonturen afsloten met een kus.

29-01-2011 Matthias Soberon.

voor jou

I've found things to be exciting

2011-01-26T19:15:00.000+01:00

nieuwe kamer

sorry voor de rommel.

I want to keep on dancing on the rays of light that stars are shining throughout the night.
Matt

She's my electric blue ink.

2011-01-24T18:20:00.005+01:00

Ik ben verloren gelopen in het licht van de eerste zon.
Het lied van de vogels in de hoogste bomen, de aankondiging van het ochtendgloren, speelt door de bladeren.
Net als vroeger zingen ze steeds in harmonie.
Zonder vleugels stijg ook ik op, ook al was het nooit mijn intentie.
Maar jij, jij overstemt enig lied dat resoneert en trekt me naar je toe.

Kijk zacht naar het water in mijn ogen, verdrink in wat ik je vertel en word wakker tegen mijn lippen.
Proef een voor een de woorden die je schoonheid beschrijven.
De regen loopt tussen ons in en smaakt zoet als de wijn die ons 's nachts naar de sterren schoot.
Polaroid jezelf tegen me aan en laat het opschrift een glimlach zijn,
een lach als tijdens onze eerste dans.

Vredig wil ik je hoofd voelen rusten op mijn borst, je vingers verstrengeld in die van mij,
waren we een film was dit onze zoom-shot.
Stil zijn de handen van de pianist die glijden over de zwart-witte toetsen, hij schrijft ons lied klank na klank.
Het was een ingetogen, traag en breekbare melodie. Hulde ons in een gewaad van stilte.
Maar de kristallen reinheid van de uitvoering gaf het ontzettend veel kracht met zich mee.

Vanavond zullen er sterren uitdoven, maar wij zullen de leegte die ze aan de hemel laten door wensen vervangen.
Wensen naar dagen waarop we samen in het gras liggen en vormpjes zoeken in de wolken,
dagen waarop we kletsnat door de regen lopen en al lachend in plassen springen.
Het zullen onze verlangens zijn die geliefden zien schitteren naast de maan.
Het zullen onze dromen zijn die ze van nu af aan waarnemen op helder verlichte nachten.

24-01-2011 Matthias Soberon.

Your scent is my sweetest embrace

2011-01-22T14:13:00.003+01:00

Bedek mijn hele lichaam met jouw eindeloze gedichten.
Schrijf me tranen van geluk over mijn gelaat zodra de koude terugkeert als een regenboog van sneeuwkristallen die de hemel vult.
Je vinger die mijn lippen sluit en je ogen die me roepen met hun herfstkleurige schakeringen.

Het deed me denken aan die ene zomernacht.
Je schitterde als de sterren die we als kind hadden proberen vangen.
Gretig hadden we van op de hoogste duinen staan grijpen, tevergeefs, maar het avontuur was ons genoeg.
...naast knuffelen dan...
We wisten dat lekstokroze vuurvliegjes enkel tussen onze gedachten door vlogen.
Een eeuwige ongeschreven verbintenis.

Bijna had het opgroeien onze onschuld verknoeid, zoals bij de andere kinderen om ons heen
maar wij waren er in geslaagd onze wereld intact te houden.
Het zou meer kosten dan wat realiteitsbesef om de geur van verse appeltjes
en het licht van duizenden sterren uit ons leven te laten waaien.
Ze hadden niet kunnen rekenen op de lentebries die steeds opnieuw alles deed bloeien,
zou blijven doen bloeien.
De opkomende zon kleurde de dageraad een nieuw rood.

Wij ontliepen samen met zand dat van onder onze blote voeten stoof hun jaloezie.
Wij bleven lachen. Wij bleven. Wij.

21-1-2011 Matthias Soberon.

New Avril song.

2011-01-16T17:45:00.003+01:00

Avril kan mij krijgen.

He cut me up.

2011-01-08T19:21:00.000+01:00

Lo and Behold!

First haircut of the year.

Ben ook weer aan het schrijven. Ik droom met mijn pen in de hand.

Matt

I once was lost, but now am found.

2011-01-08T01:18:00.011+01:00

Now playing: Venetian Snares - Masodik Galamb

It's ... just a pigeon
Looking for its nest...
It doesn't know ... that it's wild.
It doesn't know that it scares me.
Why am I frightened so easily?
Pigeon, why can you scare me?
Am I not part of your life anymore
Am I not ... welcome anymore?

Bijna grote crisis in tepelpiercingland!

Zit ik daar lekker in het midden van mijn roze badkamer, te chillen in mijn roze bad, beetje met het water aan het spelen. (Geef toe, als je een bad neemt speel je ofwel met het water, ofwel met het schuim)

-foei aan de mensen die nu denken "ofwel met jezelf, mihihihihi"-

Haartjes gewassen, Matt helemaal proper. Tijd om er uit te gaan, vingers toch al helemaal week (ik heb snel "omavingers" in bad, FAIL).

Sta ik mij daar af te drogen en mijn goddelijk lijf in de spiegel te checken, tot ik opmerk dat het bolletje van mijn rechter piercing ervoor gekozen had zich spontaan los te schroeven en de benen te nemen. Say WHUT!

Panic! In the Bathroom.

Eerste gedacht = "Dat onding is met het badwater mee gespoeld. :-("

Tweede gedacht = "Matt, stay calm, we gaan rustig zoeken op de grond."

Ou est le piercing-bolletje?

Ik vond hem terug, de snoodaard lag op de mat, gelukkig...

Ik probeer hem er terug op te draaien, maar door mijn eerder genoemde weke vingers en de onhandigheid omdat ge zelf aan uw tepel moet prutsen lukte dit maar half. Ook van Julie en Soetkin (lieve huisgenotes) moest ik niet op hulp rekenen omdat ze er allebei "schrik" van hadden. FAIL :')

Mama belt plots of ik koffietje wil gaan drinken en iets gaan eten in Or (y'know, pretty much the best espresso bar in town), natuurlijk geen neen, met bolletje er half scheef op vertrek ik, om na de overheerlijke maaltijd (New York Classic Bagel -zalm, rode ajuin, cream cheese en groentenassortiment- een ORoccino -cappuccino met kaneel en vanille- en een Green Spiced Ice Tea -groene thee, verse munt, gember, ananas, kokos en komboecha-) toch de Bodydesign even een bezoekje te brengen.

-pauze om te kijken naar mijn lekker eten, mmm..., mouthgasm-

Druk is het daar altijd (is dan ook een schitterende zaak), dus ik moest wel even wachten, maar sloeg ondertussen een babbeltje met het meisje achter de balie (klinkt zo officieel...). Uiteindelijk mocht ik even tussen 2 klanten door mijn uitleg doen en draaide Hetty deskundig mijn piercingbolletje terug zoals ie moest zitten.

"Ziezo! Die zit goed."

"Super! Dankjewel, nog een prachtige dag toegewenst!"

"Jij ook! Doei!"

Weg was ik.

Iets gaan drinken, eens binnenspringen in de Pizza Hut en dan op 't gemak naar huis.

Beetje pc-zitten, leerlingen mailen over hun taken.

's avonds samen met Elias afgesproken voor een Overpoortje te doen, het plan?

"Gaan bowlen en dan wel zien waar we terechtkomen..." strak plan leek ons.

Het bowlen ging mi-se-ra-bel. We zijn normaal geen kampioenen maar bakken er anders wel wat meer van. Nu, op 2 spelletjes toch 4 strikes en 4 spares kunnen gooien, dus al bij al ook niet zo'n trieste avond. Ball of the evening: Nen blauwe 15kg

Deel twee van de avond bevond zich voornamelijk uit kickeren met mensen die we niet kenden, maar later op de avond dan wel wat beter leerden kennen, kickermaatjes enzo. Ik en Elias bleken helemaal geen slecht team te zijn, we wonnen vaak, stonden ons mannetje en werden 1 keer loeihard ingemaakt.

"wtf, 't is nog maar 1 uur? :')"

"lol, waar gaan we naartoe?"

"kweenie, we zien wel"

"strak plan"

De plannen die avond werden enkel strakker, we ging de Cuba Libre binnen om onmiddellijk terug buiten te gaan. Het was nu niet de bedoeling om meisjes te versieren, maar ik heb toch graag uberhaupt 1 vrouw in de zaal. WTF was me dat daar.

Volgende halte: Pi-nuts, ook veel mannen, maar draaglijker. :’) Daar dan de dans-movekes geplaceerd op onder andere One van Swedish House Mafia, een persoonlijke favoriet van den deze hier.

- I wanna know your name - You just killed me - Could you at least do that -

Tijd voor de ever-occuring boefkick. We sloten af met een Cappoentje, aka “pikante bicky” bij De Gouden Saté, Gents meest sexy en lekkere frituur.

Broodje,

bickysaus,

vlees,

satékruiden,

tabasco,

augurk,

bickysaus 2,

samuraisaus,

verse ajuin,

gedroogde ajuin,

broodje.

-maar dan omgekeerd-

Naar huis, crashe.

Liefde is er voor iedereen, ook voor mensen met snorren. [Charlie’s blog]

Matt

Blow me away

2011-01-02T17:06:00.001+01:00

She was my first true love,

long before anything else.

1996 - present

My forbidden fruit, a desire of biblical proportions

2011-01-01T23:13:00.000+01:00

De zoete klanken die stromen door mijn lichaam zijn als de rode appel waarin je beet.

Haar passie vindt ze in een verdoken kracht,

een pixel van licht in duistere hoeken.

Neem me bij de hand en herontdek samen met mij de kunst van de liefde,

als een zondige noot in Cupido's laatste lied.

Schrijf met je lippen al fluisterend gedichten op mijn wang.

Vooruitstrevende teksten die niet hoeven te rijmen,

een aanraking.

De stilte breekt bij een eerste aanschouwing van je ogen,

die in zich het vuur dragen dat stellig in de handen van engelen geborgen gaat.

Hun vleugels zingen over de eeuwigheid.

Ik zie de schaduw van de nacht op je tedere huid stralen,

als de opkomende maan in volle glorie, sterren dansen om haar heen.

De wind, die kleuren met zich meebrengt, glijdt langs je heen,

kleuren gekend uit vergeten verhalen over verre landen,

landen waar het avondrood de stilte deed herrijzen.

Hij zag dat het goed was, elke keer opnieuw, en lachte zijn hart bloot.

Onsterfelijk in zijn kwetsbaarheid, zijn liefde.

Ze was een geschenk.

Als een aanblik van de hemel waren haar zachte woorden.

Dronken door de wijn die uit haar beker vloeit vertelt hij haar wijsheden over vervlogen tijden.

Jou armen om me heen zijn de warmte waar ik naar verlang op een ijzige winternacht.

Het slaan van de klok op het tempo van mijn hart

doet de tijd vliegen doorheen onze gouden toekomst naar de dag van morgen.

De bladeren van bloemen kleuren grauwe paden opnieuw bloedrood.

Bloemen die jouw naam al zwijgend met zich meedragen.

(Matthias Soberon, 5 oktober 2010)

What can I get you?

2011-01-01T20:00:00.000+01:00

Eerst en vooral, gelukkig nieuwjaar!!
Ja 't stond ook al op 't prentje van mijn vorige blogpost, maar nu zijn we ook officieel "2011", dusja!

Wat heb ik gedaan?
Kort en bondig samengevat, een etentje met vrienden. We hadden dit gepland na de befaamde "Mexicaanse avond", iedereen die aanwezig was moest iets klaarmaken of meebrengen om te eten/drinken, elk dus een "culinaire" taak.
Alles dan mooi gecombineerd met het gaan kijken naar 't vuurwerk (inclusief "aftellen en flessen schuimwijn nuttigen), wat gezever en muziekgeluister (ook in 2011 zal ik wederom niet-bestaande woorden gebruiken, zolang ge mij maar verstaat eh! ;) )

Wie was aanwezig, welke taak hadden ze?

Liesbeth (hoofdgerecht, deel van de voorgerechten)
Marie-Julie (deel van de voorgerechten, dessert)
Xavier en Bert (hoofdgerecht)
Banne (deel van de voorgerechten)
Mystery Guest (-)

(Liesbeth en Marie met het dessert: kaastaart met kandijsiroop en een bodem van speculoos, hemels!!)

Wat was mijn taak?
"den drank!"
Ik was cocktail-meester van de avond en nam die job nog wel serieus (als ik iets doe, doe ik 't goe)

<al is een rijmpje nog zo raar, als het rijmt dan is het waar>
...ahem...

Ik ben dus achter drank gegaan en besloot mijn eigen reeks cocktails te ontwerpen, volledig met unieke naam en dergelijke. Sommigen waren gebaseerd op al bestaande mixes, anderen ontsproten rechtstreeks uit mijn brein.

Bij deze de lijst met mogelijkheden:

Jesus is in Town (Vamped Cosmopolitan)

- Vodka, Triple Sec, Cranberry Juice, Fresh Lime

I see the Stars in your ‘Ice’

- Vodka, Triple Sec, Grape Fruit Juice, Fresh Lime, Ice

Oro Muertos (Tequila Sunrise)

- Tequila Gold, Orange Juice, Grenadine Syrup, Ice

The Cockroach

- Tequila Gold, After (Coffee)

Cranberry Tease

- Tequila Gold, Triple Sec, Cranberry Juice, Ice

Ma Hombre (Black Russian)

- Vodka, After (Coffee), Ice

The Dude Abides (White Russian)

- Vodka, After (Coffee), Milk, Ice

Hijo del Sol

- Vodka, Cava

Call Me Tomorrow

- Vodka, Tequila Gold, Triple Sec, Fresh Lime

The King

- Triple Sec, Cava, Fresh Lime

Vooral Jesus viel in de smaak gisteren en was "by far" de meest gedronken cocktail van de avond, de man kent dan toch nog enige populariteit in deze wereld van verderf. ;-)

Btw, damn, 't vuurwerk was impressive dit jaar! In tegenstelling tot de vorige jaren was ik dit keer werkelijk onder de indruk, zelfs met de mist die in de lucht hing aan de Portus Ganda.

(komt natuurlijk niet zo mooi uit als "in 't echt"... maar 't is een verdienstelijke poging van mijn gsm!)

Een prachtjaar toegewenst, liefdevolle vrienden,

Matt

Cardgames

2010-12-25T00:48:00.000+01:00

Schrijf me op mijn knieën.

You, me and Machete

2010-12-12T15:05:00.001+01:00

Now playing: Green Day - American Idiot - Boulevard of Broken Dreams

Wat is decadentie?
Iedereen zal er wel wat zijn eigen normen voor hebben, afhangend van hoeveel hij of zij verdient en in welk milieu hij of zij geboren is. Nu, de voorbije twee weken heb ik twee zaken gedaan waarvan ik zeg van mijzelf, "Matt, gij decadente fucker!".

Het eerste voorval stelt zich een anderhalve week geleden op vrijdag (denk ik?), toen ik met Otis, Elias en Lara naar de Kastart (spaghetti restaurant in Gent, red.) wou gaan, maar het daar zo stampvol zat, dat we maar besloten "ribbekes à volonté" te gaan eten. Plaats van de misdrijf: Sparerib Café op de Kraanlei. Ik smeet me vol overgave op de ribbetjes die zich maar bleven aanbieden, al had ik na 4,5 ribstukken toch echt genoeg; de frieten zullen er ook wel voor iets tussen gezeten hebben.
Het was een eerste kennismaking met dit restaurant, maar het was lekker, ik ging voor de ribbetjes met honing. Een aanrader. Kostprijs €16,75 (excl. drinken)

Waar ik niet aan gedacht had was 't feit dat ik op dinsdag nog een afspraak had met Julie, Gert (die uiteindelijk niet mee zou gaan) en nog wat anderen; ook Otis was toevallig weer van de partij. Plaats van misdrijf was dit keer niet het Sparerib Café maar "Amadeus: The place for ribs!" (centrum Gent, Goudenleeuwplein, achter St. Niklaaskerk). Hier was ik al vaker geweest, een prachtige plaats om te eten, een parel van een huis. We waren er vroeg bij en ik had honger als een beest, schitterende combinatie. Op het einde van de avond had ik 7,5 ribstukken op. Niets goed te praten, het ging erover, maar was zo heerlijk. Kostprijs €13,95 (excl. drinken)

Het lijkt me wel duidelijk waar ik het meest voordelig gegeten heb. Nu nog eens in 't Spaans Huis en bij De Gekroonde Hoofden gaan eten voor de vergelijking af te werken. Al heb ik het voornemen om de komende jaren ribbetjes even te laten voor wat ze zijn.
(Heb wel 2 uitnodigingen om ribben te gaan eten komende dinsdag, eentje voor een verjaardagsfeest en eentje met koor, maar heb beide aanzoeken toch maar vriendelijk afgewezen.)

Het tweede voorval gaat over donderdag en vrijdag, waarop ik op beide dagen naar de cinema gegaan ben. Je kan zeggen dat het niet decadent klinkt, maar als je de prijzen bekijkt (van niet alleen de films zelf, maar ook van het drinken en snacks), merk je dat het echt niet hoort, hoeveel films je ook wilt zien.

Donderdag ging ik samen met Simon naar Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (3D). Een erg leuke film als je het hebt voor de Narnia-reeks; anders kan ik al met zekerheid zeggen dat de film niet je ding zal zijn. Heb zelf (als grote fan) toch ook enkele negatieve opmerkingen te maken over de film:

Ten eerste, maar daar kan de film zelf weinig aan doen, is, naar mijn mening, dit verhaal een van de minste uit de Narnia-saga.

Ten tweede heeft deze film niet het epische "For Narnia and for Aslan"-gevoel dat je in de eerste twee films wel had, ik kon toen zelfs kippenvel krijgen bij de strijdkreet. Het zag er gewoon allemaal een beetje goedkoop uit, misschien heeft het wel te maken met 't feit dat deze film niet meer onder de vleugels van Disney uitgebracht is.

En ten derde was het "3D" gebeuren wel duidelijk overbodig bij deze film. Het is wel eens leuk om een film in 3D te kijken, maar om meer te betalen en niet onmiddellijk het gevoel te hebben dat het ook maar iets toevoegt aan de film is wat jammer. Er is dan ook een niet-3D-versie, welke ik dan ook aanraad.

Vrijdag was het de beurt aan Timo en Elias om mij te vergezellen naar Machete. Wat kan ik zeggen over deze knaller. Ik ben nog steeds zo goed als sprakeloos over elk onderdeel van de film. Het camerawerk, het verhaal, de monologen, gesprekken, de hele cast, de muziek, de afwerking. Voor mij is deze film zonder enige twijfel dé film van 2010. Een actiefilm met enkel actie, hilarische momenten, mooie vrouwen, lelijke venten, teveel wapens, zieke ideeën en veel bloed. Héél véél bloed.
Rodriguez heeft zichzelf nog maar eens bewezen. Samen met Inglourious Basterds van Q. Tarantino prijkt deze film voor mij hoog aan de top van actiefilms. Hij was elke euro waard.

Damn, als ge zo vroeg op zijt op ne zondag hebt ge echt zeeën van tijd over. Vanavond verjaardagsfeestje van Julie (huisgenote), morgen nog wat examens gaan afnemen.

Te amo,
Matteo

Good Mourning Vietnam

2010-12-12T09:26:00.002+01:00

Gent, nog pikdonker en geluidsloos *zet zeer zachtjes Beirut's The Flying Club Cup op om de sfeer wat te enhancen*, heeft een bloggertje dat vlijtig begint aan zijn schrijfkunstjes na deze ochtend al examens verbeterd te hebben en inhaal-examens opgesteld te hebben voor "afwezig door ziekte"-leerlingen.

Waarom ik spontaan ontwaakte om 5u50 op deze koude zondagochtend?
Gisteren ben ik nog maar eens aan het verhuizen geslagen; na een nacht waarbij het slaapgedeelte qua uren te verwaarlozen valt. Ik moest om 10u al paraat staan om samen met m'n ouders de eerste lichting gerief uit te laden, waarna een verhuis-stonde volgde die duurde tot 20u 's avonds, waarna ik mij in bad legde te stomen en vervolgens mijn bed indook met laptop, X-Men kijkende (heb het einde van de film niet meer gezien, tegen half tien was ik al in dromenland).

Delphine, je feestje was geweldig! Al was het een verrassing voor jou. ;-) Dus eerder: "Goed gedaan Rames en medeplichtigen!" Het was te genieten, en ook mijn dansmoves zijn bij deze terug wat bijgeschaafd, 't zat allemaal nog een beetje roestig in 't begin. (met uitzondering van vorige week vrijdag was het exact een maand geleden dat ik nog eens uitgeweest was om "een danske te placer'n"

Nu, terug naar de orde van de blog!

Sinds Juni 2010 heb ik al driemaal mijn inboedel mogen verschepen naar een andere kamer en verblijf ik nu dus in Huis #4, een kort overzicht ter uwer leesgenot.

Huis #1 was het ouderlijk huis, altijd degelijk eten, meestal wel iemand die er rondloopt en alles vertrouwd. Waarom ging ik er weg? Ik had het punt bereikt waarop ik gewoon het huis uit moest. Al was het voor even, ik moest mijn vleugels eens kunnen uitslaan, had wel niet gedacht dat ik er weg ging "blijven".

Huis #2 was het appartement van mijn broer, hier verbleef ik tijdens de zomervakantie, 2 maandjes erg op het gemak, samen met Simon, eten was vaak nog degelijk, maar natuurlijk in vergelijking met wat keukenprinses Mama allemaal klaarmaakte, van een ander kaliber. Het was erg tof om een paar maand bij broerlief te mogen wonen, een mooie tussenstap voor ik de familiale onafhankelijkheid bereikte waarin ik mij nu bevind.
Waarom ging ik er weg? Het huis was maar 2 maand beschikbaar, omdat er doorheen het jaar iemand anders in die kamer woont.

Huis #3 was het kot van Korneel (klik), hier verbleef ik van eind Augustus tot "gisteren" (11 dec. 2010, red.) omdat Korneel op Erasmus was naar Oslo, Noorwegen (zie vorige klik).
De eerste weken zat ik er zo goed als alleen, maar na enkele weken sijpelden de overige studenten binnen en legde ik wat contacten. 6 kotgenoten, 5 West-Vlamingen, 4 meisjes, 3 verdiepingen, 2 dagen per week dat ik er moederziel alleen zat, 1 brandalarm dat een eigen leven leidde.
Het eten was nu enkel nog sporadisch eens kwaliteitsvol als thuis, al ben ik ook wel enkele malen gaan eten (of dit nu bij de ouders thuis was of op restaurant); de reden voor deze kwaliteitsdaling: Meh, weinig motivatie om enkel voor mijzelf een goeie maaltijd klaar te maken, weinig tijd, weinig courage na een hele dag werken, vergeten eten kopen... er zijn er genoeg, al is de helft maar een uitvlucht.
Waarom ging ik er weg? Korneel komt terug uit Noorwegen en keert dus naar zijn kot terug.

Huis #4 (en bij deze ook mijn stek as we speak) is het huisje van Soetkin (sp?) en Julie, die laatste ken ik van tijdens mijn opleiding, we studeerden samen Muzikale Opvoeding; de eerste ken ik eigenlijk (nog) niet zo goed, het bleef bij een enkele kennismaking tot nu toe. Qua locatie zit ik momenteel beter als ooit te voren, op twee luttele minuten van St Pieters Station (waar ik elke ochtend heen moet om naar mijn werk te treinen). Ook mijn kamer is er een die gezien mag worden (foto's volgen als alles omhoog hangt), hebben we een living om "U" tegen te zeggen en is de badkamer volledig betegeld met roze tegels en prijkt er in het midden een gigantisch roze bad. Za-lig.

*Ondertussen heeft het licht ook Gent doen ontwaken uit haar roes en zie ik de eerste tekenen van zondagse activiteit op de met kasseien belegde straten en heeft Beirut plaatsgemaakt voor de olijke Celtic punk van Flogging Molly, mood enhancer ten top.*

Hoelang ik hier blijf? Geen idee, only time will tell. Als het van mijn ouders afhangt zo lang mogelijk, want om de x aantal maanden verhuizen is een proces waar ze liever niet té lang meer mee verder doen. Al is momenteel het plan om samen met Otis en Elias een eigen stekje te vinden.

For Narnia, for Aslan!
(voor de geïnteresseerden, 't gaat een pak beter met mij sinds mijn vorige blog ;-) ).
Uw aller Matt

It's my turn to smile.

2010-11-28T21:01:00.000+01:00

Fucking emo-avonden. [2 nights on a row. Weekends can be shit]

Soms schiet mijn hersenmassa (of toch het deel dat instaat voor mentale rust) in overdrive, naar alle richtingen, vaak als ik alleen zit en wat over mezelf nadenk.
't Voelt alsof mijn hart overal aan het slaan is behalve waar het hoort.
Het maakt me misselijk, grijpt me bij mijn keel, staart me aan van binnen uit met een blik waarvan ge zou denken dat ie uw ziel doorboort.
Ontelbare vragen vuren zich af door mijn aderen en geven mijn lichaam niet de kans tot rust te komen.
Vluchten, het van de daken schreeuwen, mijn ogen sluiten en hopen dat mijn dromen ze wegvoeren, ver van mij, da zou ik willen doen, maar dat is dan weer net hetgeen ik niet doe... aaah, human logic.
Ik trek me bepaalde zaken soms net iets teveel aan, neem dan wat teveel hooi op mijn spreekwoordelijke vork en sta uiteindelijk aan een afgrond waar ik op 't eerste zicht nooit over raak. Al slaag ik er uiteindelijk vaak wel in na wat gespartel en wat zielsrust om een manier te vinden om aan de overkant te raken.

Beterschap in zicht? Nog niet, maar mist is er om op te trekken, de examens zullen mij wel wat speling geven om mijn denkpatroon weer op orde te zetten.

Heb een rotweekend gehad. Al ben ik meer dan tevreden over het werk ik heb kunnen verzetten voor school.
En merk ik nogmaals dat ik dankbaar mag zijn dat zoveel mensen rondom mij om me geven. Fuck it, ik hou van mijn vrienden, 't zijn een voor een mensen die geluk verdienen met elke stap die ze zetten.

Wat heb ik voltooid:
1 jaarplan (laatste) volledig afgewerkt
4 examens opgesteld + 4 correctiesleutels geschreven
3 lessen compleet voorbereid
5 leerstof-afbakeningen geschreven
1 specifiek tip-blad/leerwijzer voor leerlingen in alfaklas opgesteld
15 volledige klassen hun rapportcijfer toegekend, alles ingegeven en commentaar voor rapport geschreven en toets-punten ingevoerd (about 1000)

And now...

Ik ben leeg. Moest het niet zo koud zijn zat ik al op mijn fiets richting nergens met mijn headphones in mijn oren. [koptelefoon is in reparatie].

Moge u meer rust vinden dan mij, ik denk dat ik mij achter mijn laptop smijt met een film en eten.

Matt

In your multitudes.

2010-11-20T18:28:00.005+01:00

Samen vieren we met gesloten ogen het vallen van sterren in de nacht.

Ze zijn als dromen die tussen de takken van ontbladerde bomen hangen op een koude winterdag,

passen bij de kleur van je lippen, bij je zachte huid.

Je vleugels die door de wind snijden terwijl je vliegt naar het einde der tijden.

Hou me stevig vast vooraleer je teder lost. Leer me mijn grenzen verleggen
en leer me de eerste passen zetten van de dans die in ons kolkt.
Hoe ik mijn hand op jouw rug hou terwijl je ogen branden in die van mij.
Ze probeerden te schrijven over passie zonder te weten hoe wij dansten, hun onwetendheid.

Ze geloofden onze verhalen nooit, trachtten ze uit te doven in het duister van de nacht,
maar het vuur in je ogen bleef staan. Het leidde jouw handen recht in die van mij.
Gaf de aanzet tot een geboorte van voorzichtige stappen naar de toekomst toe.
Een toekomst waar we samen konden terugblikken op dromen die we voorheen aan takken van bomen zagen hangen, maar langzaam werkelijkheid werden.

Ze leerde me terug schrijven.

3/11/2010 - 20/11/2010

Matthias Soberon

Where will we go from here?

2010-11-20T15:02:00.000+01:00

Mijn mama heeft me altijd aangezet tot het eten van gezonde voeding (dankje mama!),

maar op vlak van ontbijten was ik toch steeds weer een rebel van dienst.

Meestal ontbijt ik niet. Waarom niet? Geen tijd, niets in huis, nog geen honger, geen goesting, vergeten iets mee te nemen op de trein (Ja, elke dag neem ik de trein naar Aalst), redenen te over zou ik zeggen.

Toch zijn er ochtenden waarop ik vlug iets meeneem om mijn strot in te rammen ergens tussen Gent St Pieters en Wetteren (de kans dat ik na Wetteren nog aan het eten ben is klein tot onbestaand).

En soms vereeuwig ik dan eens deze ochtendspijzen met mijn gsm.

Ik liet mijn mama foto 1 zien, "ne pick up en ne rodeo [energy drink, red.]" (en natuurlijk, een Metro, [zoals elke zichzelf-respecterende treinreiziger, red.] ), waarop ze zei "Azo heb ik u toch niet opgevoed zenne!!"

Bij deze de vraag, liefste mama (of andere bloglezer[es][s][en]), ben ik op het goede pad met mijn mandarijntje en chocomelk? :D (en natuurlijk, weer van de partij, mijn trouwe Metro)

Ps: Ik probeer natuurlijk [zoals elke zichzelf-respecterende mandarijn-eter, red.] de welriekende schil van dit goddelijke vruchtje er in 1 keer af te pellen.

't Is dan tijd om eens aan de examens te beginnen... eek. Zij die overuren gaan maken, groeten u.

Vrede zij met u, zonen en dochters uwer ouders.

Matt

Once in a blue moon

2010-11-12T21:05:00.000+01:00

Soms zou het eens allemaal veel makkelijker mogen gaan.

Een enkele keer.

Wereld van Dromen (2)

2010-11-07T17:43:00.000+01:00

Vervolg op een vorig gepost stuk uit Wereld van Dromen, een werk dat ik tussen September 09 en Juni 2010 geschreven heb.

Soms zal ik eens een deeltje plaatsen, voor het hele werk te lezen moet je me maar eens aanspreken.

Nacht 6: Schoonheid in kleine woorden.

De mist in haar ogen was er een uit duizenden,
een glinstering die deels haar zicht belemmerde,
ontketend door de blijdschap die ze enkel met hem kon ervaren.
De ontroering die zijn regenboog van woorden teweeg bracht, enkel voor haar oren bestemd,
vulde haar hele zijn.
Terwijl ze haar ogen gesloten hield, het zoute geluk langs haar wangen gleed,
kuste hij haar oogleden.

"Droom van me" zei hij.
"Doe ik altijd"
"Zo bedoelde ik het niet, liefste",
Zijn woordspelingen gevolgd door nog een laatste kus.

Be no reason for tears.

2010-11-06T17:49:00.000+01:00

Het is jouw hemel die de stilgesproken woorden in mijn hoofd betekenis geeft. Ze vereeuwigt als regen na zonneschijn, oude spreuken in een recent verleden herwerkt tot nieuwe waarheden, enkel logisch voor jou en mij.

Druppels vallen op het raam waardoor we samen naar de toekomst kijken. We volgen met vochtige ogen hoe ze stralend je hand kussen dat naast het mijne tegen het vensterglas rust.

Ik kras je naam naast die van mij in de stam van een oude wilg. De boodschap die ik op je gelaat lees bij het zien van mijn daad, draagt hoop als een zware last, maar met een zuiver beeld van hoe morgen de zon zichzelf boven de wolken zal dragen.

Laat ons door de wind verweven meegedragen worden voorbij de laatste horizon. Adem diep.

Ergens midden oktober 2010, Matthias Soberon

Remember, remember, that particular November

2010-11-05T22:36:00.005+01:00

WARNING: enkel voor degenen die hongerig zijn naar de iets langere verslagjes mijnentwege, ik doe mijn best het aangenaam voor jullie te maken, maar 't is wel een brokje tekst =)

Sinds 2006 heb ik een vrij intense band met een deel van Noorwegen de grootte van een speldenkop.
Ik ging toen samen met Hiskia en Korneel voor het eerst naar Nordic Fest, een festival in het hartje van Centrum Oslo waar 300 man in een gezellig zaaltje zit om te genieten van muziek die veel mensen aanhoren als kettingzagen en blaffende honden. [Topbands: Extol, Horde, Pantokrator, Schlagzahne Paramaecium]

De tweede maal ik er heenging was in 2008, toen we met Blood Drift de eer hadden er het podium te delen met de meesters van hun stiel. Een herinnering die zich nooit uit mijn glorieuze annalen (hah! ik wist dat ik dat woord ooit in zijn juiste [k]ontext -pun intended- zou kunnen gebruiken) zal kunnen wissen. [Topbands: Benea Reach, Seventh Angel, Slechtvalk]

In 2009 ging ik er op mijzelf heen. Geen steun van enig Belgisch kompaan, maar daarom niet minder genoten,
mijn hart klopt nog steeds sneller als ik de poort van Subscene binnenstap, de eerste bekende gezichten zie en dan de deuren open en de bekende trappen naar boven wandel. Ook toen genoot ik van een kortstondig moment van glorie toen ik met In Grief het podium mocht delen tijdens hun laatste nummer (zie foto links). [Topbands: A Hill To Die Upon, Drottnar, Becoming The Archetype, In Grief]

Dit jaar was toch anders, voor het eerst ging ik niet enkel om mijn internationale contacten te verzorgen, te genieten van een aardige kluit metal en veel te veel geld uit te geven op korte tijd. Ik ging ook om Korneel (aka, boezemvriend) te bezoeken die momenteel vertoeft in het Noorse Kringsjå (net buiten Oslo), Erasmus-student zijnde. De wereld lachte me toe, want ik kon beiden combineren door het wonderlijk perfect vallen van de herfstvakantie in mijn planning.

Nog zaken die voor mij dit jaar niet hetzelfde waren:

Ik vond voor het eerst langharig tuig dat hun haar in mijn gezicht smeet (een algemeen teken van appreciatie voor de band die speelt binnen de metalgemeenschap), irritant. Ik wou genieten van de muziek.
Ik voelde me een buitenbeentje met mijn voornamelijk witte t-shirts zonder brutale prints op, mijn sjaaltje en over het algemene "complete unmetal" look.
Ik had de tijd om wat meer Noorwegen (of Oslo) te verkennen dan 3 straten rondom Subscene en de snelweg naar "The Cave". (zie foto onder)
Ik kon het permitteren om hier en daar eens wat meer geld uit te geven omdat ik nu niet alleen vast werk, maar ook geen gigantische geldsom heb uitgegeven aan t-shirts, cd's en ander metalmemorabilia. Ik hield het bij de bescheiden aankoop van een festivalshirt, een Magtesløs-shirt en een vinyl van Crimson Moonlights In Depths of Dreams Unconscious.

De eerste dag van het festival moest ik jammer genoeg missen, dit omdat ik (toch met veel plezier) nog enkele lessen moest geven op vrijdag. De tweede dag kwam ik laat toe (eerste beschikbare vlucht) en vulde ik die voornamelijk met knuffels en "hello, how have you been?'s". Ook speelde Vardøger, een van de bands waar ik het meest naar uitkeek. (Op het einde van hun set speelden ze zelfs 2 Schaliach nummers, de zaal was toen zelfs te klein voor de nostalgie die op dat moment door mijn aderen stroomde.)

's Avonds een busrit naar the Cave, daar Grandiosa (lees: cheap pizza) gegeten en met wat meer diepgang gesprekken gehad met vriendjes en vriendinnetjes van overal die ik in een jaar niet meer gezien had.

En met een onheilspellend korte nacht kondigde de tweede dag zich voor me aan.

-zet ondertussen wat muziek aan, te veel stilte is toch ook niet mijn ding-

De tweede dag begon met een typisch Nordic Fest ontbijt, slechts enkelen (waaronder ik) die "nen botram mé sjokko" aten, en een hele troep woeste vikingen die zich storten op kaas, hesp, worst, lever, komkommers, garnaalsla, paprika en meer van dat voedsel dat naar onze normen meer geschikt is als middageten of brunch, als we gaan muggenziften. Daarna kwam een getuigenis van Barry H. [Renascent, The Weakening] en daarna volgde voor Nele, Hiskia, Achaje (3 andere Belgische vrienden die er ook waren, maar niet samen met mij reisden) en mij een spelletjesmoment [Pinguïn Party en Regenwormen].
Bus terug naar 't centrum, beetje rondchillen, pitta'tje eten en mezelf warm maken voor de volgende resem bands. Hoogtepunt van de avond waren zonder enige twijfel Noorse Black Metal-legendes Antestor en het terugzien van Korneel, die ook 1 avondje concerten kwam genieten. Ook In Vain (Progressieve Death Metal) was losgehen. Magtesløs was de verrassing van de avond, Deense metalcore met veel pit en enthousiasme.

Terug naar the Cave, Grandiosa (you should know it by now) eten en spelletjes spelen, gevolgd door een iets langere nacht. (Stel je er niet te veel bij voor, lang was ze niet).

Zondag was het einde van het festival, na een ochtend van opruimen en ontbijten werd iedereen naar 't centrum gevoerd en werden we aan ons lot over gelaten. Samen met enkele oude en nieuwe vrienden gingen we in Elm Street "enen gaan drinken" en plaatsten we voor de laatste keer tot volgende jaar voet in de Subscene voor een samenkomst. Onmiddellijk daarna nam ik afscheid van al wat ik liefhad dat daar nog ronddoolde en trok de wijde wereld in, een wandeling van 20 minuten die me bracht bij een klein kerkje [Gamle Aker Kirke], waar Korneel met het Schola Cantorum een concert zong; mooi, maar niet volledig te genieten door mijn uitgeputte staat van zijn.

De dagen erna [Ma, Di, Wo] bestonden uit

veel bijpraten (je beste maat 2,5 maand niet zien zorgt voor genoeg praatvoer).
veel wandelen (onder andere rond het Sognsvann meer, stadhuis van Oslo en National Gallery met de schreeuw van Munch)
Poolse meisjes die ook hun vriendin kwamen bezoeken in de studentenhome van Korneel (en sliepen in dezelfde "studyroom" als ik)
vodka (met net genoemde Poolse meisjes; "now is no time for sleep, now is time for vodka")
zwemmen in 't zwembad (12 euro voor te zwemmen. Damn Norwegians)
saunaatje nemen (niet meer met Poolse meisjes, wel in zwembad)
en plezier maken.

De laatste kronen erdoor jagen in de luchthaven, vluchtje naar Charleroi, de oudertjes die me komen halen en terug voeren naar Gent, Facebook checken en zorgen dat ik uitgerust was.

Want de komende dagen (welke bezig zijn terwijl ik schrijf) vergden veel energie, vergen veel energie en zullen nog heel wat energie vergen.

Vanavond Cuba Libre!! [Fiesjeuh! Danske placere!!]

En!

Remember, remember the fifth of November,

Gunpowder Treason and Plot,

I know of no reason why the Gunpowder treason

Should ever be forgot.
(de Engelse leerkracht in mij uit zichzelf dan ook nog eens ten gepaste tijde)

Rust in stilte, Leef met je blik gericht op vandaag en dans tegen de sterren op.

Mijn geliefden, hier heeft men u lief,

Matt

Redemption is in sight

2010-10-17T15:57:00.000+02:00

Bij de eerste weerklinkende klanken van El Tattoo Del Tigre kwam ik toe op de lang-geplande Mexicaanse avond bij Marie-Julie en Liesbeth. Kletsnat gefietst ontdeed ik mij maar met een echte "doe alsof je thuis bent"-attitude van mijn natte broek en legde deze op de stoof te drogen.
Na de aperitief van porto, hapjes en een eerste tequila (of eerste paar tequila's?) was het tijd om de benen onder tafel te schuiven en te genieten van vrouwelijke kookkunsten, ach, Onovertreffelijk, Genieten heet dit, beide woorden met hoofdletter ja. Een rijk aanbod aan groenten, salsa-saus, zelfgemaakte guacamole en verschillende soorten vlees stond ons te wachten op tafel, met aan elk bord een Corona waarin een limoenschijfje bruiste, as it should be.

Naarmate de avond vorderde, de zon een ander halfrond had opgezocht, de tequila vloeide, het eten verteerde, de sigaretten brandden, de gespreksonderwerpen de muziek verduisterde, werd het alleen heftiger.

Kinderen van het licht, laat jullie heldere woorden niet vertroebelen door een kreet van verderf. Geniet, ga op in de wervelwind van duizenden tonen. We staan klaar om onszelf te werpen in een wereld waarvan we de gevolgen niet kennen, maar dit is dan ook leven.

Oogleden werden zwaarder, maar we gaven niet op. Liesbeth gaf zichzelf helemaal bij het scheppen van een tripwolk [KAOS]. Ballonnen werden opgeblazen, ontploften, kregen nieuwe bestaansredenen.
Er verschenen herbronnen krachten op het toneel. De drama was te lezen in onze ogen en het laatste beetje geestelijk gezonde verstand verdween toen de lichten doofden en vervangen werden door geknipper van fietslampjes.

Toen de geluidsgolven stilletjes de wijde wereld in gestuurd werden en wij hen met ons nietige zintuigen niet meer konden onderscheiden nam ik afscheid.

Een afscheid als een poging tot herbronning, want na 5 minuten fietsen zette ik voet in de Charlatan, oord van ...ach, vul maar in, verderf, plezier, teveel mannen, teveel volk in het algemeen. Lang hield ik het er niet vol. Mijn lichaam smeekte naar rust.

Terug naar huis, een avond uit duizenden, mag nog gebeuren. Geliefden, ik hou van jullie. Diep staan jullie namen gegrift.

Ik heb nooit iets geschreven over de koorreis naar Italië, noch over de Gentse Feesten, al was het wel mijn bedoeling geweest, mijn excuses.

Werk gaat goed, al vrees ik dat ik mijn uurwerk al niet meer draag, maar who gives a fuck, ik heb er een voor in het geval, en ik heb hem steeds in mijn boekentas bij.

Deze nacht was geschift, 5 woorden, Booze, Decadance, Guido, Panpot, Mindexplosion.

Genade is voor iedereen.

-Matt

Recovery

2010-10-11T23:12:00.001+02:00

Soms hoor je in een lied een zin die je doet denken, zegt een vriend(in) je iets dat je aanzet om zaken op andere manieren te bekijken. Soms lees je een quote on internet die een hele nieuwe denkwijze in werking stelt.

Damn, Eve Ensler, blijkbaar schrijf je naast vagina monologen uitspraken die mijn grondvesten doen daveren. Al lijken sommige zaken zo logisch. Dankje.

Is it enough to breathe?

Matt

To wish upon a star

2010-10-09T18:41:00.000+02:00

Heb je ook soms het gevoel dat je denkt dat bepaalde zaken zo dichtbij zijn, maar net buiten handbereik blijken te zijn?

Dat je als een klein kind op de tippen van je tenen op een bergtop staat en met beide armen gestrekt naar de sterren reikt, maar ergens moet beseffen dat je ze nooit zal kunnen strelen of pakken?
Dat je, ondanks je gebrek aan bijgeloof, keer op keer toch stiekem iets wenst als je een vallende ster ziet, en dan triest bent als het niet blijkt uit te komen.

Op sommige dagen lijkt de wereld zich met een glimlach te verwijderen uit je ziel. Merk je de leegte knagen diep vanbinnen.

Sorry voor dit zwartgallig intermezzo, niet alle dagen zijn vreugde. Al wil ik er wel voor pleiten.
Interpreteer met plezier bovenstaand prentje in a more positive way.

Is it enough to love?
Matt

Ten minutes of madness

2010-10-07T16:09:00.002+02:00

En terwijl we druk het schooljaar in gekatapulteerd zijn, de administratieve lasten, de lessen voorbereiden, de toetsen verbeteren, de begeleidingen schrijven, maakten we dan toch nog eens tijd voor een uitvoering van jewelste met het GUK.

De Carmina Burana (Carl ORFF), op het Festival! van Vlaanderen, Het Kuipke (Gent)

Love it. And love those around you.

Bid, lach en heb lief.

Matt

Read those pages out loud.

2010-09-29T00:18:00.000+02:00

Wise men throughout history have told us that silence is golden,

and we have once made the choice to agree,

yet that is where a major flaw of our hearts appears.

Silence isn't golden, it's keeping the truth from being told, from wisdom being spread.

Though due to its importance at times, let's call it silver at best.

naar "spreken is zilver, zwijgen is goud" - Anoniem

29 september 2010 - Matthias Soberon

You lost me after I left

2010-09-28T19:49:00.000+02:00

Eerst en vooral, gisteren is het er niet van gekomen wegens omstandigheden, maar toch, niet met minder waardevolle intenties die zich in mijn jeugd gevormd hebben, gelukkige verjaardag Avril Lavigne ^^

Nu, the terrible two's, gisteren was maar een dag van onaangename ontdekkingen, eerst merkte ik dat in mijn 12-kinderen tellende sleutelbos (zie blogpost hier) 2 van zijn waardevolle kinderen miste. Fiets Aalst #1 en Fiets Aalst #2, gelukkig hebben beide een tweelingbroertje, waardoor het (hopelijk toch tijdelijke?) verlies niet van het verschrikkelijkste is.

Een minder aangenaam (niet dat verlies 1 aangenaam was o.O) verlies, was dat van mijn bankkaart. Zondagavond hadden we Carmina-repetitie en toen we besloten met nog wat GUKkers om frieten te gaan eten moest ik eerst nog achter geld. Gehaast als ik was moet ik in het bankautomaat mijn kaart vergeten zijn want maandagavond in de winkel, met mijn boodschappen flitsend voorbij de scanner, merkte ik aan de kassa dat mijn kaart niet in mijn portefeuille zat; VISA dan maar als tijdelijke noodoplossing (gelukkig!).

Cardstop gebeld en morgen eens naar de bank. Lame, lamer, lamest.
Maar ok, verder heb ik niet te klagen, loopt zo goed als alles eigenlijk van leien daakjes, ook school.

Blijf wandelen,
Moi.

Music of the future, and music of the past.

2010-09-25T23:13:00.001+02:00

Nieuwe layout, aan de ene kant achtergrondsgewijs eentje meer geschikt voor 16 jarige meisjes dan voor "ahem" mannen van mijn leeftijd, maar veel beter dan mijn doodswitte vormloze layout van voordien en hij is tijdelijk gezien wel amusing om eens naar te kijken.
Ik pruts er nog wel mee, maar ben al veel meer tevreden van de algemene vormgeving dan ik ooit geweest ben met m'n vorige layout(s).

*edit 26/09, beter :-) *

Morgen nog eens Carmina-repetitie met het GUK, onze eerste samenkomst sinds de reis naar la Bella Italia,
6 oktober concert in het Kuipke, Gent.

Sterren schijnen ook overdag,
Matt

Watch me care. (2)

2010-09-23T22:58:00.010+02:00

En nu nog een foto met het uurwerk. :)
Dag #1 en ik vond het verre van onhandig, positief dus!

Ik heb trouwens eens zwaar de handige Harry in mij naar boven laten komen toen ik het pakketje van het horloge opendeed en hem voor de eerste maal aandeed. Het (blijkbaar toch fijne) 'on'ding bleek veel te groot te zijn; ik zag dat je er pinnetjes uit kon halen om hem smaller te maken, dus nam ik een grote paperclip, een passer, 2 houten broodplankjes en een gigantische portie geduld om het uurwerk te verkleinen door er 2 deeltjes van tussen te halen. Hoera, het was een succes, gepaste grootte!! Take that, McGyver!!

En bij deze, de sleutelbos waarmee ik dagelijks rondloop, belachelijk veel sleutels (12!) voor een 21-jarige.

Met de klok mee, beginnend bovenaan:
2 sleutels tot broers appartement, 2 sleutels om thuis binnen te raken;
de sleutel van mijn kastje, fietssleutel, loper van school 1, loper van school 2 en 2 kotsleutels van het kot waar ik momenteel vertoef.
Om af te sluiten, de 2 sleutels van mijn fiets in Aalst.

---

Rays of sunshine upon your golden skin,

Matt

Watch me care.

2010-09-22T23:44:00.000+02:00

Ik ben altijd een verstokt "gsm-als-uurwerk" gebruiker geweest, en dit om verschillende (al dan niet serieuze) redenen, waaronder (maar niet beperkt tot):

Ik vond geen mooi uurwerk dat bij me paste.
Ik wou geen geld geven aan een uurwerk.
Ik verdraag weinig zaken rond mijn polsen (ook geen festivalbandjes, andere armbandjes, veters, prikkeldraad -al droeg ik op een moment wel wat spikebandjes, METAL \m/O_O\m/ [BD@Elements of Rock, Switzerland] )
Ik had eigenlijk geen uurwerk nodig ... want ik had er überhaupt een op mijn gsm (en iPod)
Ik heb er nooit veel bij nagedacht.

Nu... met mijn leerkracht-worden merkte ik dat ik steeds vaker nood had aan het kijken op mijn "uurwerk"; tijdsmanagement zoals ze zeggen in het onderwijsnetwerk. ;)
En mijn leerlingen die steeds "meneeeeeeeeer, ge moogt geen gsm gebruiken in de klaaaaaaaaaas" zeiden, hebben ook genoeg hun zegje mogen doen over het onderwerp. =D (owned!!)

Eens rondkijkend op ebay, op zoek naar wat andere zaken (ik zou nooit prioriteit maken van het zoeken naar een uurwerk, zelfs niet toen ik interesse had om een uurwerk te zoeken), stootte ik plots op een niet onaardig uurwerk van "To Write Love On Her Arms" [klikje].

Al lang ben ik een grote fan van deze organisatie die zich focust op het helpen van mensen met problemen als zelfverminking en drugsverslaving.

(voor de echte Matt-kenners, op de zijkant van mijn rechter-All-star staat "We are the hopeful - To Write Love On Her Arms")

Ik was op zoek naar een t-shirt, maar vond maar niets in mijn maat of met een design die me aanstond (BUH), en daar was ie dan opeens... een horloge waarvan ik dacht "da zou'k nog wel rond mijn pols dragen op school", en boem, besteld was 'ie.

Dus vanaf nu is het Matthi met uurwerk in de klas (buiten de klas betwijfel ik het, maar misschien wordt ik het wel gewoon...)

En om af te sluiten, ne zotten tattoo. (tattoo artist unknown)

Kisses,
Matt.

Yesterday, all my troubles seemed so far away. (2)

2010-09-20T23:15:00.001+02:00

Paar foto's van zaterdag @ De Kreun

To create light and darkness once again...

My feet will walk a road so far,

on the beat that tracks my heart along.

Reach the sky with visions so unreal,

strike my mind, my soul so strong.

Waarheid,

Matt

Yesterday, all my troubles seemed so far away.

2010-09-19T17:51:00.000+02:00

Gisteren feestje in Kortrijk.

't Begon beetje stroef, het heft in eigen handen genomen en de ambiance erin gepompt,
later op de avond werd het steeds fijner, gekker en uiteindelijk gewoon regelrecht gestoord.

Algemene conclusies van de avond:

house en electro zijn zalig.
ik ben lenig verklaard door menig feestbeest aanwezig.
bier en tequila kunnen een mens het wat lastig maken.
trein nemen om kwart na 5 's ochtends is toch niet alles.

Maar wel voor herhaling vatbaar, volgende keer misschien wel met snor?

Lesgeven is trouwens best een hemeltje op zich, en mijn collega's zijn de spreekwoordelijke rijstpap aanwezig.

"Matthias, wilt gij geen schoollied schrijven?"

*ik lach eens* "Oh, we zijn serieus bezig, hmm... misschien es proberen?"

Ik voel dat ik ene aangename toekomst in het vooruitzicht heb.

Vrede, liefde, geen geweld,

Matthi

Welcome to my world.

2010-09-11T22:24:00.000+02:00

Ha luitjes!
De komende vier maanden huur ik het kot van Korneel onder, omdat mijn beste kornuit op Erasmus zit in Oslo, Noorwegen.
Ik heb de vrijheid genomen om mijn eigen kamer in het ouderlijk huis leeg te halen en het hier wat in te richten.
bij deze het resultaat.

(ps, al de vlaggen die ik heb hangen zijn landen waar ik geweest ben en een speciale impact hadden op mijn leven, een Italiaanse vlag ligt nog op mijn tafeltje maar komt er binnenkort bij :] )

Liefde.
Matt

ps, vorig weekend was ik naar Crammerock (Stekene), mocht mee met mijn broer (Simooon ^^) omdat hij Netsky moest filmen, ik stond vanop de zijlijn van het podium te kijken, was geweldig! Zwaar feestje!

ps2, sinds 1 september ben ik leerkracht muzikale opvoeding in Lyceum Aalst en KTA2 (Ledebaan) Aalst.

Het mag dan misschien gigantisch veel werk zijn, maar ik hou ervan.

When my pen draws stars in a moonlit sky.

2010-09-05T13:06:00.000+02:00

3 september 2010 - nog ongetiteld - Matthias Soberon

Zwaarmoedige gedachten drijven mist voor mijn half-gesloten ogen en de dauw van gisteren staat nog te lezen op mijn gelaat. Heldere, transparante druppels lopen uit over mijn wangen, zij die het ochtendrood nog volop dragen.

In mijn neerslag lees ik vreugde naast pijn. Twijfel maakt plaats voor zonovergoten aanblikken van een wereld die onbekend mijn leven verzacht.

De overgave is een aarzelende stap in het niets, al zorgt de onmiddellijke manifestatie van regenboog-gekende kleuren voor een tedere hand die mij leidt op de wegen die het zachtst onder mijn zolen stromen.

Vuurrode lippen branden op die van mij, de spanning die blijft hangen na de verwijdering is een introductie tot chemie tussen twee individuen, ze breken wetten met hun blik, uitersten op het spectrum die de betekenis van magnetisme mogen ontdekken.

Breek de wolken open en staar door de hemel heen, mijn eindigheid wordt niet gestopt door luchtledigheid en een tekort aan zwaartekracht. Verdeel mijn warmte.

Je ravenzwarte diafragma kijkt mijn ziel open, leest de groeven van mijn gedachten, geheim na geheim, tot ik deel ben van je verorberde bibliotheek, waar elke letter je ogen passeerde en zich nestelde binnen het systeem dat jou stuurt.

Geen tijd voor het bladgroen te laten verwelken, neem het op en laat de lente zich ontluiken in je hart, breek de knoppen open. Bloemen bloeien op tegen de wanden van je ziel.

Flits jezelf vast in de eeuwigheid, neem geen tijd om een herinnering te worden of om er nu reeds op te rakelen. Verzegel de brieven die onze paden verbonden en laat hun inhoud zelfstandig verder leven. Plant je melodie tussen mijn oren. Je naam als lofzang. Eindeloos.

Ik schakel over tot stilte, simpele eenvoud, een laatste maal.

I want to ride my bicycle

2010-08-29T13:11:00.002+02:00

Hier is 't ie dan *love*

heeft momenteel wel een kapotte band *cries*

Wereld van Dromen (1)

2010-08-16T01:39:00.000+02:00

Nacht 1: Zonder woorden.
Ze bliezen de laatste kaars uit. De laatste rookpluim steeg op.
In het duister gehuld zaten ze daar, armen om elkaar heen geslagen.
Niets is minder waar, ze wist dat ze net een kusje had gekregen.
Een kusje dat haar die soort aangename rilling gaf.
Uitgevoerd enkel op een manier hij dat kon doen,
stiekem een intense maar broze aanraking. Broos maar vastberaden.
Ze slaakte een zucht, ze was blij, ze voelde zich veilig.
Een enkel sterretje was het laatste licht dat haar netvlies opnam.
Terwijl hij haar zachtjes streelde sloten ze hun ogen.
De geur van net-gedoofde vlammetjes verdween.
Ze kwam tot rust en begon aan haar tocht naar verre oorden,
gelegen in haar fantasierijke onderbewustzijn,
waar zou de tocht haar deze nacht brengen,
het kon haar niet schelen, zolang hij maar bij haar was.

Silence is golden

2010-08-06T16:07:00.001+02:00

Ik ben stil, ik weet het, maar stilte is niet slecht.
Heb het erg druk deze periode.

10 dagen Italië, gevolgd door 8 dagen Gentse Feesten en een Gentlag die momenteel nog aan het nazinderen is, maar langzaam uit mijn bloed gezuiverd wordt.

Momenteel werk ik nog een laatste vakantiejob in de Pizza Hut voor ik begin aan mijn leven als leerkracht (eek, binnenkort wel wat meer daarover).
Bij deze sluit ik dus op 31 augustus best een interessant hoofdstuk van mijn leven af, het student zijn. (Niet dat ik het al helemaal kwijt ben =D)

Binnenkort dus wat meer geblog als ik wat meer vrije tijd vind, of gewoon meer tijd er voor wil maken, ik kijk namelijk nogal wat films en series deze weken (Gossip Girl gedaan, nu Desperate Housewives)

Liefde, Matt

Pass me the microphone while my skin burns.

2010-07-09T17:21:00.001+02:00

*blaast Good Charlotte op max volume door zijn trieste schelle laptopspeakers om wat jeugdsentiment naar boven te halen* (kan wegens een onhandig slaap-ongelukje geen speakers meer aansluiten op mijn laptop :p)

De tijd dat ik opkeek naar Benji, Billy, Paul en Joel is lang vergaan, ik vond ze stoer, het ging zelfs zover dat ik even door een periode ging waar ik Avril Lavigne "stom" vond, omdat GC en Avril gewoon niet samengingen. En dan inspireren prentjes als deze. (sorry Avril! Je blijft altijd n°1) Ondertussen heb ik wel die tweestrijd opzij kunnen zetten, en luister ik met plezier naar beide bands (net zoals ik met plezier Owl City, Necrophagist en Lady Gaga luister)

Genoeg over mijn afspeellijst van het moment, we komen tot de orde van de dag. Dat kunstwerk op mijn borst.

De klok sloeg 14u, ik ging de trap omhoog en kwam binnen in een van de meest gezellige tattooshops die ik ken. Ik vind het toch belangrijk dat je jezelf comfortabel voelt tijdens het plaatsen van je tattoo, en aan deze vereiste deden de mannen (en vrouw) van Diamond Jacks wel.

Gino Angelove, mijn artiest gaf me nog eens de schets die hij opgesteld had "check the spelling please", en we gingen samen naar boven. Hij ontsmette mijn borst even, we overliepen nog eens alles en hij plaatste de blauwdruk. Ik mocht gaan liggen, hij zette Fun Lovin' Criminals op, nam alle voorzorgsmaatregelen qua hygiëne en terwijl we het hadden over Death Metal, Bulgarije (zijn thuisland), Kimberley "Sterrenmeisje" Vlaeminck, Tattoos en Piercings begon hij aan de perkamentlijntjes en tekst.

Mensen hadden me al zoveel verteld over het ervaren van pijn van het plaatsen van tattoos, gaande van "ik viel flauw", "verschrikkelijk" tot "het valt mee" of "het kietelt". Wat kan ik zeggen, het fucking kietelt niet. het is een irritante, snijdende pijn die voelt alsof iemand met een bloedheet mes in je huid kerft. Maar ergens blijft het wel draaglijk. De sessie duurde drie uur en op bepaalde momenten beet ik toch even op mijn lippen, mompelde ik een paar keer "fucking hell", maar ik kon het wel aan. Het was zoals het plaatsen van mijn piercings, alleen veel langer en op iets minder gevoelige plaatsen.

Enkele malen vroeg Gino of ik een pauze nodig had, maar telkens zei ik neen, ik wou het toch achter de rug hebben, zelf zag ik er niets van, ik lag plat op die bank, dus moest ik Gert soms eens vragen hoe het allemaal vorderde, op een bepaald punt (klik foto rechts voor groter beeld) zei Gert dat het wel bijna gedaan zou zijn (hij kon natuurlijk niet helemaal weten wat er nog allemaal moest gebeuren, maar ik kan je vertellen, zijn inschatting zat er goed naast :p), we zaten toen jammer genoeg amper aan de helft. :p De afwerking en details namen namelijk heel wat tijd in beslag (Nu, ik ben wel blij dat hij zijn tijd nam, het resultaat is dan ook verbluffend), ondertussen hadden de Fun Lovin' Criminals plaatsgemaakt voor Bolt Thrower.

Hij zette de laatste streepjes, hier en daar een klein beetje witte inkt voor de effecten en ik mocht recht staan. Ietwat duizelig begaf ik mij naar de spiegel om het resultaat te bewonderen, gewoon verbluffend, het was "beyond expectations". 3u terug was mijn borst nog maagdelijk (met uitzondering van de tepelpiercings), nu stond er een joekel van een tattoo te blinken tegen de sterren op. En op welke manier. Gino had zijn reputatie als professioneel artiest bij deze meer dan bevestigd voor mij.

Ik kreeg de laatste informatie mee over de nazorg, en heb die ook mooi nageleefd (een week lang 2-3 keer zalfje erover, niet teveel aankomen, niet scharten, niet teveel blootstellen aan zon, niet gaan zwemmen) en nu, een drietal weken later zit ik hier achter mijn laptop met een compleet genezen kunstwerk, welke nog verder uitgewerkt zal worden mettertijd. (Hopelijk ook bij dezelfde artiest, al moet ik daarvoor telkens naar Londen, graag zelfs ;-) ).

De schaduw is wat groot uitgevallen aan de binnenkant, maar dat is niet erg want ik ga mijn borst toch laten vervolledigen. Ik ben nog niet zeker wat er rechts gaat komen, maar sowieso plaats ik er ook iets, tevens met perkamentlijntjes in zwart-wit. Centraal komt dan nog een roos in zwart en rood als contrast. Om zo een volledige chest-piece te verkrijgen.

En ja, ik weet het, ik ben niet bruin.

Liefde, genegenheid en affectie.
Binnen enkele uren naar Italië.
Matt.